Kunst: ‘Homeland is racistisch’. Over kunst en beeldvorming (1).

Arabische tekens op een muur in een buitenwijk van Berlijn. De kunstenaar is gevraagd om Arabische teksten in graffiti aan te brengen op de muren, om deze buitenwijk zo realistisch mogelijk op een Syrisch vluchtelingenkamp te laten lijken. Het is een rel. Maar die gaat verder dan alleen deze scène uit ‘Homeland‘. Het gaat over beeldvorming in de kunst. Door Kalle Brüsewitz.

‘Homeland’ is een dramaserie. Het is heel duidelijk een fictieve serie, met fictieve personages en een gedramatiseerde verhaallijn. De leuzen op de muur waren alleen bedoeld om de geloofwaardigheid van het beeld te versterken. Het maakt iemand die geen Arabisch begrijpt niets wat uit wat er op de muren staat. Het gaat erom dat er wat staat in iets dat lijkt op Arabisch. Toch is er een rel. Een rel over de inhoud van de serie. Is er dan echt geen verschil meer tussen realiteit en fictie?

In ieder geval hebben de makers van de Arabische teksten er voor gekozen om de teksten niet willekeurig te maken. Wat er uiteindelijk op de muren staat is te vertalen met: “Homeland is racistisch” en “Homeland is een lachtertje, maar het maakte ons niet aan het lachen”. De makers van de graffiti zijn het niet eens met de inhoud van de serie en ze vinden op zijn zachts gezegd dat er een flinke zweem van etnocentrisme om de serie heen hangt. Ze noemen de beeldvorming aangaande moslims in de serie zelfs racisme. Toch heeft het even geduurd voor het statement naar voren kwam. Pas toen de aflevering deze week uitgezonden stapte de kunstenaar naar voren. Al die maanden had hij zich stil gehouden.

Maar waarom moet er in een duidelijk fictieve dramaserie zo’n statement gemaakt worden? Waarom groeit het uit tot een rel en hoe kan een fictieve dramaserie kwalijk genomen worden dat ze een, misschien verkeerd, beeld vormen van iets of iemand? Kan de kijker echt geen realiteit van fictie onderscheiden? Of ligt het probleem niet bij de kijker, maar bij de makers van ‘Homeland’? Is het de serie die iets pretendeert, waarvan de aantijgingen aangaande racisme een logisch gevolg zijn? Of ligt het probleem bij de graffitiartiesten die alle verbinding met de werkelijkheid kwijt zijn geraakt? Een laatste optie kan zijn dat het aan het medium televisie ligt. Heeft dat medium een andere impact dan bijvoorbeeld het medium theater of het medium muziek? Het lijkt wel alsof series als ‘Homeland’, afgezien van het nieuws en actualiteitenprogramma’s, een belangrijke bron zijn als het gaat om beeldvorming. Maakt het in dat geval voor diezelfde beeldvorming uit of het monsters met drie ogen of mensen met baarden zijn die door de straten van Homs lopen?

Volgende week deel 2.

Lees het artikel over ‘Homeland’ en racisme hier.

Photo Credit: Showtime via The Guardian

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *