Kunst: Dramaturgie van de vrede

‘De hel, dat zijn de anderen’. Garcin schuifelt op zijn stoel. ‘Dat heeft niks met mij te maken, ik weet van niks’. Estragon bedekt zijn oren. Hij wil het niet horen. Hij wil het niet weten. Waar wachten ze eigenlijk op? ‘Je bent net zo goed een beul voor mij als ik voor jou’, valt Inés hem in de reden. ‘Niets is alleen de ander, Vladimir’. ‘Wie is Vladimir nou weer?’, vraagt Garcin zich af. ‘Dat ben jij toch, Estelle?’ Door Kalle Brüsewitz.

Estragon zwijgt. Vladimir: ‘Zal ik een touw pakken.’ ‘Waarom zou je dat doen, Ines?, vraagt Pozzo. ‘We moeten toch wachten’, antwoordt Garcin.

(pauze)

‘Ik ben slecht. Ik heb het lijden van anderen nodig om te bestaan’, stelt Ines. Estragon: ‘Maar waar heb je dat touw dan voor nodig?’, antwoord Estragon. ‘Dan kunnen we stoppen met lijden’, antwoord Garcin. ‘Maar we kunnen toch gewoon gaan?’, stelt Vladimir voor. ‘We kunnen niet’, antwoord Ines. Estragon: ‘Waarom niet?’ ‘We wachten op vrede’, zo stelt Estelle. ‘Oh ja…’

(pauze)

‘Ik voel me leeg, en jullie spelen allemaal komedie’, zo stelt Ines. ‘We willen alleen maar verder met de wereld, Ines. We willen er onderdeel van zijn, maar niet verantwoordelijk voor zijn’, antwoord Vladimir. ‘Op een dag zijn we geboren, op een dag zullen we sterven, op dezelfde dag, op hetzelfde ogenblik’, probeert Garcin. Estragon: ‘Wat wil je daarmee zeggen, Garcin?’ ‘Ik weet het niet, jongens. Wat kunnen we doen?’ ‘We kunnen ophouden met roepen dat de hel de anderen zijn’, aldus Estelle. Pozzo: ‘Maar wij zijn toch niet verantwoordelijk voor het leed van anderen?’

(pauze)

‘Ophouden met onder deze boom wachten op anderen die het ook niet gaan doen. Ophouden met praten over beulen en verantwoordelijkheid’, zo oppert Pozzo. ‘Oorlog en vrede is ieders verantwoordelijkheid’, vervolgt Estelle. ‘Op welke dag we ook geboren zijn, op welk moment we ook leven’, antwoordt Ines. Het enige touw dat wij nodig hebben is een touw om mensen uit de put te trekken, Garcin’, stelt Estragon. ‘Die leegte, die komedie. Het is bittere noodzaak’, besluit Vladimir.

(pauze)

‘De hel dat zijn wij allemaal.’

Vladimir, Estragon en Pozzo zijn personages uit Samuel Beckett’s ‘Wachten op Godot’. Een absurdistische stuk over wachten op de dood(?) en wachten op elkaar. Over de zinloosheid van het bestaan.
Estelle, Garcin en Ines zijn personages uit Jean-Paul Sartre’s ‘Huis Clos’. Een existentialistisch stuk over goed en kwaad dat zich afspeelt in de ‘hel’. Achter gesloten deuren.

Photo Credit: B Rosen via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *