Kerstmoe

Vrienden van mij beginnen verontwaardigd te briesen als in september de eerste pepernoten alweer in de supermarkten liggen. Mij zul je niet horen. Pepernoten in september, waar gáát het over? In mijn wereld vallen de eerste mailings omtrent kerst al in augustus op de digitale mat. In augustus! Stelt u zich dat eens voor: u komt bruingebrand en nog licht roezig van de zomerse rosé thuis van vakantie en daar glanzen de kerstverhalen van 2012 u al veelbelovend toe. Ik kan u verzekeren, het ontspannen vakantiegevoel is dan in één klap weg. Oh ja.

Toch, ik doe mijn best. Ik verzet me. Ik probeer die zomerse stemming vast te houden. Hardnekkig bbq ik in september. Terrasjes kunnen ook best in oktober! De zomer duurt zolang de boot in het water ligt, dus tot november. Punt uit.

Maar eigenlijk is het tegen beter weten in. Mijn hart is er niet meer bij, mijn luchtige grijns is net niet helemaal oprecht. Ik leef al in advent. Vanaf augustus is het hier al bijna kerst. En dan moet het ‘seizoen’ nog beginnen. De kerstattentie staat al in oktober op de agenda van de kerkenraadsvergadering. De tekst voor de oecumenische kerstkaart van de plaatselijke Raad van Kerken moet uiterlijk de laatste dag van oktober binnen zijn. De oecumenische dienst van januari bereiden we al in november voor, want december is zo’n drukke maand, ‘met kerst en zo’. Stukjes voor het gemeenteblad over advent en kerst. Oh, en een column voor Doopsgezind NL, over de verplichting en verlichting rond kerst. Deadline 11 november. Ja. Schattige kleine kindekes zingen vertederende liedjes met hun lampionnetje en ik schrijf over hét kindeke, dat geen lampionnetje nodig had omdat ie zelf het Licht der Wereld was.

Kerst is lang en hard werken. En dat is niet alleen voor mij zo. Vroeger was kerst vooral een kerkelijk feest met een afterparty in de familiekring. Maar tegenwoordig viert iedere zich- zelf respecterende organisatie kerst. Scholen, de Zonnebloem, het Rode Kruis, de Vrouwen van Nu, de Rotary, het Noordhollandsch Dagblad, de sportclub, je kunt het zo gek niet bedenken. Alles en iedereen heeft zijn eigen kerstviering. In toenemende mate bemerk ik dat ik niet de enige ben met een fikse overdosis kerst. Menig lid van mijn gemeente lijdt al ver voor kerst aan kerstmoeheid. En dan moet het eigenlijke feest nog beginnen. Dat feest bestaat voor verreweg de meeste mensen uit een druk heen-en-weren tussen verschil- lende familieleden, -feesten en -verplichtingen. Kerst verandert langzaam in een zenuwslopend gejacht door het hele land. Alle grote film- maatschappijen komen met een ‘kerstfilm’, er zijn speciale televisieprogramma’s en die moeten bekeken. En dan heb ik het nog niet over de binnensluipende gewoonte om kerstcadeautjes te geven. Wat een stress.

Juist vanwege de kerstmoeheid en de overdaad aan kerstverplichtingen in de wereld om ons heen, houden we het in mijn gemeente heel eenvoudig met kerst. We hebben gewoon dienst, niks bijzonders, niks geks, niks anders dan anders. Geen enorme toeloop van mensen die alleen met kerst komen, nee. Bij ons komen ze het hele jaar. Dus óók met kerst. Goddank. Vreemd genoeg gebeurt er tijdens de kerstdienst iets wonderbaarlijks. Ieder jaar weer. Tijdens de kerstdienst verdwijnt kerst volledig naar de achtergrond. Alle ‘verplichte’ verhalen zijn al verteld en gehoord. Alle ‘verplichte’ liedjes al gezongen. Aan alle verwachtingen is voldaan.

De wereld daar buiten heeft zich alle uiterlijkheden van kerst volledig eigengemaakt en overgenomen. Ons rest niets dan wat er altijd is en was: een gemeente die samenkomt rond de verhalen in de bijbel, in vertrouwen op de Geest. Een kleine gemeenschap die het Licht van de Wereld in haar hart en ziel gesloten heeft. Niet alleen met kerst, maar altijd en overal. In die plotselinge rust te midden van het moderne kerstgedaas, is het alsof alle gebeden net even eenvoudiger en intenser zijn dan anders. De liederen klinken helder, onopgesmukt. De eeuwenoude bijbelteksten leven in het kleine. Ik hoef niks uit te leggen, het is een eeuwenoud weten.

Ik kijk rond naar de broeders en zusters en besef hoe kostbaar en kwetsbaar het is dat we in deze dolgedraaide tijd alle verplichtingen rondom kerst even van ons afschud- den om samen te komen. We komen als vanzelfsprekend bij elkaar om stil te staan bij wat ons draagt en vormt: een oprecht vertrouwen in die Ene God die steeds opnieuw begint met mensen. Wat een verlichting! En op dat gevoel van verbondenheid kan ik wel even teren.

Tot augustus, als kerst weer begint. 

Wieteke van der Molen
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *