Kersthit 1966: Little man

De Top 2000 is hard op weg een vast eindejaarsritueel te worden. Sterker nog: de commerciële Umwelt van deze lijst met onsterfelijke popmuziek begint die van Kerstmis naar de kroon te steken. Er is al vanaf eind november een heuse advent aan de gang met voorpret, quizjes en andere opwarmertjes. De presentator krijgt messiaanse trekjes.

En als de finale op radio en tv op oudejaarsavond een uur zou uitlopen, denk ik dat ook het vuurwerk pas een uur later losbarst. De Top 2000 houdt de gemoederen bezig en kan nog jaren mee, mits er vernieuwing optreedt. De dominantie van de muzikale voorkeur van mijn generatie levert veel muziek op van dertig tot veertig jaar oud die niet weg te branden is. Ook dat heeft dit ritueel met het kerstfeest gemeen. Wij stonden nu eenmaal als kleine herdertjes aan de wieg van de popmuziek en jongere generaties hebben hun ster gevolgd en die wieg inmiddels ook ontdekt. Vorig jaar was er een leuk initiatief. Mensen werden uitgenodigd om verhalen in te sturen naar aanleiding van een bepaald nummer uit de lijst. Er waren prijzen te verdelen en de verhalen werden opgeslagen in een soort digitale tijdcapsule voor latere generaties of buitenaardse bezoekers. Omdat ik zo lang niet kan wachten, volgt hier mijn bijdrage. Het nummer waarover het verhaal gaat, stond vrijwel onderaan op de lijst van 2010.

Herfst 1966. Ik was twaalf en 1 meter 48. Tot overmaat van ramp had ik ook nog eens een klas overgeslagen en zo kwam ik terecht in een leefwereld van 13-plussers die ik sociaal en hormonaal niet kon bijbenen. Lichtend baken was echter Karin, één jaar ouder dan ik en even groot, wat voor een meisje van die leeftijd geen nadeel is. Op een of andere manier konden we het altijd goed met elkaar vinden en in het holst van mijn jongensbedje was ik smoorverliefd, al had die liefde nog geen hitsig randje en kon ik haar slechts in termen van hou-van-jou-en-eeuwig-trouw voor me uit prevelen. Toen mijn hele peer group de dansschoolgerechtigde leeftijd had bereikt, moest en zou ik mee, al was ik ondermaats. Zo zat ik wekelijks met lakschoentjes en een blauw blazertje aan gespannen te wachten op het startschot. Aangezien mijn korte beentjes goed konden sprinten, bereikte ik regelmatig als eerste mijn prooi, zodat ik in elk geval een paar minuten mocht doorbrengen met mijn geliefde op geringe afstand. Bij Engelse walsjes kon ik mijn geluk helemaal niet op. “Er moet een krant tussen kunnen”, zei de vrouwelijke helft van het docentenechtpaar, maar de behoefte was groot om de afstand nog te verkleinen. Ik voel nu nog de stof van haar jurkje kriebelen tegen mijn zwetende handen. Maar al na korte tijd begon het vervelende changeren en aftikken, waarbij opviel dat Karin steevast in handen viel van Herman, een abject wezen van 1 meter 75 hoog met beginnende snor, die op een andere, voor mij niet te volgen maar wel te vrezen wijze naar mijn maatje keek, waarvoor zij helaas niet ongevoelig bleek te zijn. Zo begon ik het les na les af te leggen tegen deze geheel uit testosteron opgetrokken sukkel.

De doodssteek kwam ergens in november. Omdat ik de danstechniek en passant niet onverdienstelijk onder de knie kreeg, werd ik verkoren om het met de ‘juf’ voor te doen. Zij heette Melinda, was twee koppen groter dan ik, voorzien van een krachtige neus en een heersersblik en gekleed in een geraffineerd roze twinsetje. Little man van Sonny & Cher was het toepasselijke nummer en ze nam bij het dansen resoluut de leidersrol over, zodat ik bij het pootje-over telkens dertig centimeter hoog door de bocht zeilde. Het leverde geproest op onder de toeschouwers, Karin voorop, en toen de groep zich massaal in beweging zette, zag ik haar in de armen van Herman uit mijn liefdesleven wegvliegen, terwijl ik op elke vierde tel in de armen van Melinda wanhopig het luchtruim koos. Ik kan het nummer nog steeds niet dan met weemoed en ongestild verlangen aanhoren, vooral als Cher mij toesnauwt: “Now you’ve learned what it meant to be mature”.

Bron: Volzin.nu

Willem van der Meiden
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *