Kerkers en Draken

Terwijl ik in de kamer zat te lezen speelden de anderen Rummikub. Het was vrij stil en opeens ontstond er een felle discussie over de spelregels. Ik bespeurde wat ingehouden nijd en hoorde een van hen de ander toewuiven: “Ja hoor, je hebt gelijk”, met een stem die klonk als: “Laat maar kletsen…” Dus ik vertrok naar boven om in stilte verder te lezen.

’s Avonds na het eten trokken we allemaal een inzichtkaart* om eens te kijken wat er nu speelde en wat daarachter zat. Nu waren de vrouwen met wie ik aan tafel zat van nog rijpere leeftijd dan ik. Dus er waren heel wat verhalen te vertellen, een hoop leed geleden, liefdes beleefd, kinderen geboren, getogen en daarna nog een generatie met meer verhalen en liefdes, dood, leed en gelukservaringen. Genoeg om uren, dagen naar te kunnen luisteren.

Door de inzichtkaarten werden we gestimuleerd om na te denken wat het inzicht met ons op dit moment te maken had. Ook dat gaf weer stof tot uren praten, zoeken, bekentenissen en af en toe een traan.

Ik moest denken aan het spel Dungeons and Dragons (Kerkers en Draken) dat veel jongeren, verslaafd aan de computer, dagen achtereen spelen. Velen maken geen eigen verhalen mee en leven hun leven in de kerkers en met de draken op het scherm. Wel zo veilig natuurlijk.

Wij hadden het die avond over onze eigen ‘Dungeons and Dragons’. Het leven is een spel waarbij we soms in een ‘Dungeon’ terechtkomen en soms wat draken moeten verslaan. We hebben onze talenten gekregen om het op onze eigen manier aan te pakken en uit te zoeken hoe we het spel kunnen winnen.

Zoals de grot van de jeugd waarin we speelden, maar ook waarin we af en toe kwamen vast te zitten. Zoals op school en slechte cijfers en boze leraren. En verder langs de afgrond van de pubertijd met verliefdheden die stoppen of gevaarlijke seks. Of een draak van een geliefde die eerst een engel leek en waar we maar niet van los kwamen. De glibberige steegjes waar we dachten dat de liefde zich afspeelde en waar we alleen maar verstrikt raakten in een web van zelfverachting. Dood en verderf door oorlogen of ziekten. Muren opgebouwd uit angst voor het onbekende. En de momenten dat we zelf de draken waren voor anderen.

Hoe kwamen we er uit? Wat heeft ons weer vrijgemaakt? Wat was het doel van deze kwellende verleidingen en nipte ontsnappingen? Hoe hebben we door die verschrikkingen heen toch weer kunnen lachen? Wanneer en hoe zagen we weer het licht door de woeste bossen en bereikten we de groene weiden? Welke mensen hebben ons geïnspireerd en geholpen, soms zonder dat we het wisten? Alles heeft zijn reden gehad en iedere situatie heeft ergens toe geleid. De mensen op mijn pad hebben, wie ze ook waren en wat ze ook deden, lief of niet lief, hun nut gehad. Het hoorde allemaal bij het spel. Het spel is nog niet klaar en gaat alsmaar door.

Ik kijk naar mijn oudere vriendinnen. Met alles wat ze geleden en gevierd hebben, zitten ze stevig en fier aan tafel. Af en toe een sneer, dan weer gelach en genieten van het samenzijn.

* Inzichtkaarten zijn in de meeste boekwinkels te koop in verschillende uitvoeringen. Je kunt ze bijvoorbeeld gebruiken om gesprekken te verdiepen

Foto: draak op een brug in Ljubljana, Slovenië; Vill Miettinen/Flickr.com

Marja Ruijterman
Marja Ruijterman geeft trainingen en is spreekster en columniste. Ze heeft verschillende boeken geschreven (zie hier). Verder houdt ze zich bezig met coach-trajecten over communicatie, zelfvertrouwen, leiderschap, werken en leven vanuit rust en innerlijke kracht.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *