Kerkdienst in m'n eentje

Ik sta bekend als iemand die niet vaak in de kerkbanken zit. Dat beeld klopt, want op zondagochtend naar de kerk gaan is niet mijn vorm van geloven. Nee, mijn kerkdiensten beleef ik op een ander moment, op een andere manier…

Voor mijn werk voor de VVP moet ik wel eens naar Zwolle of Kampen. Vanaf mijn woonplaats Warmenhuizen zijn er twee routes mogelijk: via de dijk Enkhuizen-Lelystad of ‘onderlangs’ via de snelweg. Die laatste optie is verreweg het snelst, maar ik kies altijd voor de andere route.

Eerst rij ik door het polderlandschap naar Enkhuizen. Ik zie uitgestrekte velden, oude boerderijen, pittoreske kerkjes. Na Enkhuizen wordt het nog mooier wanneer ik over de dijk rij. Daar beleef ik een openbaring in die zin dat het landschap zich aan mij ‘openbaart’: het vele water van het IJsselmeer met de typisch Hollandse luchten erboven. Een wijds uitzicht waar ik intens van geniet.

Op dat moment beleef ik mijn eigen ‘kerkdienstje’ in de auto. Ik rij daar en laat het prachtige uitzicht op mij inwerken. Ik ervaar heel veel: de schoonheid van het landschap, ik besef dat de wereld zo veel groter is dan ikzelf, dat ik die wereld deel met anderen… Tussen al die gevoelens die ik op dat moment ervaar zit misschien een gevoel dat ik God zou kunnen noemen.

Zo geniet ik van de lange autorit. Helemaal in mijn eentje met de wereld om mij heen. Heb ik dan helemaal niemand nodig voor mijn ‘kerkdienstjes’? Op dat moment niet. Maar het gevoel dat ik dan ervaar – namelijk dat we hier met z’n allen samen leven – neem ik mee wanneer ik mijn auto parkeer en uitstap. Dan ontmoet ik mensen en de manier waarop ik met hen omga laat ik bepalen door de gevoelens die ik in de auto heb ervaren. 

Meer lezen over de vvp? Klik hier.

Afbeelding: Deelnemer8/Wikimedia Commons

Erik Jan Tillema
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *