Jezelf vinden in andermans verhaal

Een verhaal is geen dode tekst. Het moet leven. Het moet uitgevoerd worden, steeds opnieuw, steeds net een beetje anders. Een verhaal moet daarbij ook niet afschrikken maar juist inspireren, je een nieuw mooi idee geven, of daar nu in geloofd wordt of niet. Kirsten Benschop en Rinus van Warven willen zo een selectie aan verhalen presenteren in hun voorstelling “Dichter bij Elk-ander”.

Verhalen komen tot leven

Het tweetal blaast verhalen leven in door hun voorstelling. Ze lezen steeds passages uit “het boek” voor – een eigen compilatie van oude en nieuwe teksten – en beelden ook die passages uit door ze te spelen. Het perspectief verschuift hierdoor steeds – van protagonist naar mensen in het verhaal. Dat is soms verwarrend, maar het heeft eigenlijk wel wat dat het zo snel gaat. Het is als in een droom, waar het perspectief ook haast ongemerkt van de derde persoon naar de eerste persoon kan overslaan. Het haalt ook meer uit de verhalen: hoe zouden de eerste man en vrouw op aarde hun situatie eigenlijk beleefd hebben?

Licht, babies en de vrucht der kennis

De gekozen teksten zijn zeer uiteenlopend. Verhalen over hoe wij allemaal licht zijn en onszelf als licht willen ervaren, waarvoor wij de duisternis nodig hebben. Verhalen over hoe twee nog ongeboren babies het samen hebben over “leven na de geboorte” (één van de twee vindt dat de grootst mogelijke onzin). De verhalen zijn mooi en meeslepend, maar niet streng en veroordelend. Een keltische variant op het scheppingsverhaal (overigens mooi om zo’n “heidens” verhaal te kunnen horen in de Lutherse kerk) stelt het eten van de vrucht der kennis niet voor als een zonde die bestraft moet worden, maar als het begin van een spannende en soms ook moeizame reis. Zo’n verhaal roept op tot verwondering en inspiratie eerder dan tot angst en schuldgevoel.

Rinus van Warven draagt voor over “de weg van de creativiteit”

Kirsten Benschop draagt voor over “de weg van thuiskomst”

Door emotie gegrepen

De acteurs gaan zelf ook duidelijk op in hun uitvoering. Tegen het midden van de voorstelling lijkt Van Warven door emotie gegrepen te worden. Zou dat bij de uitvoering horen? Nee, vertelt hij na de voorstelling, het was niet geplanned. Maar dat maakt het misschien nog wel mooier. Als je gegrepen wordt door iets dat je zelf aan het uitbeelden bent, waarom zou je dat niet mogen laten zien? Het geeft de voorstelling een onverwacht authentiek laagje.

De hele voorstelling is eigenlijk een oefening. Een oefening in het tot leven brengen van verhalen. Een oefening tegelijkertijd ook in het je eigen maken van verhalen. In een onderdeel van de voorstelling worden twee teksten door elkaar opgevoerd, één van Charlie Chaplin, en één oude Indianentekst. De twee krijgen door deze combinatie samen weer een nieuwe betekenis. Er ontstaan zo nieuwe dingen. In de voorstelling zit ook veel improvisatie. Het geheel is een model. Een uitnodiging om na te gaan hoe je met oude en nieuwe verhalen zelf een eigen verhaal kunt maken. Een model om te volgen?

Meer over deze voorstelling op de site van de Rode Draad

Zie de pagina van de VVH – De Vereniging van Vrijzinnig Hervormden Kampen-Noordoostpolder – voor meer informatie over vrijzinnige evenementen in Kampen.

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
1 antwoord
  1. Avatar
    Jannes Bosker zegt:

    Hoi Lucas,

    Een heel mooi stuk over de Rode Draad voorstelling van Kirsten en Rinus. Ik heb de voorstelling drie keer gezien en herken dezelfde elementen en beroering erin.
    Aan het einde heb je een link naar de Vereniging van Vrijzinnige Hervormden te Kampen geplaatst, maar die werkt niet.
    Je moet linken naar : http://www.vrijzinnigkampen.nl

    groeten
    Jannes

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *