Internet en eenzaamheid

Vroeger, echt waar, vroeger deden mensen van alles. Ze staarden voor zich uit, ze lazen een boek, ze poetsten iets, ze spraken met elkaar, ze liepen de kamer door op zoek naar de waarheid.

Nu doen de meeste mensen de ganse dag hetzelfde. Ze kijken naar een scherm, of dat nu de ipad, het mobieltje of de laptop is. Daar, in dat scherm, daar gebeurt het. Er zijn kleuren, vormen, er is geluid en je kunt er ook nog van alles zelf op en in maken. Teksten, foto’s, films, figuren en zelfs geluiden.

De mens en zijn scherm. We zijn eraan gewend en vinden het zelfs normaal als iemand in een gezelschap continu zijn schermpje zit te betikken en te aaien. Kun je dat ding niet even wegleggen? Een vraag die men niet behoort te stellen. Het scherm is de baas. Zonder scherm geen bestaan. En ieder mens heeft daar recht op.

Het is natuurlijk reuze interessant om mee te maken hoe dit zich verder gaat ontwikkelen, vooral ook om te kijken of en hoe de mens hierdoor zal veranderen. Er is hier en daar al aangetoond dat de hersens anders zijn gaan werken, dit met betrekking tot de veelheid en de verwerking van informatie waarmee we ‘overspoeld’ worden. Geen kruid tegen gewassen, al die dingen die kennelijk te weten zijn. Wat trouwens nog maar de vraag is, want een zinnetje lezen is nog niet weten wat er staat. Om nog maar te zwijgen van de inhoud en het belang ervan.

Dus daar zit die mens met zijn schermpje dat altijd voorgaat. Wordt hij er eenzaam van, of is het juist de diepverlangde terugtrekking uit de drukte die het scherm mogelijk maakt? Voordat het scherm het leven confisceerde renden en draafden we allemaal door elkaar heen en achter elkaar aan. Altijd haast, altijd te laat. Als je iets wilde weten moest je het opzoeken en dat betekende inspanning. Rennen naar de boekhandel of kiosk, rennen om op tijd het nieuws te zien, rennen om iemand te kunnen ontmoeten of te zien optreden.

Nu zit of staat de mens daar met zijn scherm. Kijkend naar wat daar gebeurt, een eigen bijdrage leverend aan het gewouwel in dat onderkoelde glasvezel.

En opeens zie je een glimlach verschijnen. De mens kijkt nog eens naar het scherm. En dan… dan kijkt hij naar boven, naar de blauwe lucht, de zon, om zich heen naar de bloemen. Een lief zinnetje van een ander mens achter een ander scherm brengt de wereld met het werkelijke uitzicht weer in die van de mens, met zijn scherm.

Mirjam Windrich
Mirjam Windrich - Mindful Analysis biedt kortdurende online geestelijke hulpverlening aan voor relatieproblematiek en psychische klachten. Binnen een week resultaat (wordt deels vergoed door de zorgverzekeraar). drs. Mirjam Windrich is coach en psychosociaal therapeut. Haar praktijk bevindt zich in Amsterdam-Zuid. Neem voor een afspraak of meer informatie contact op via info@mirjam.nu. ® Mirjam Windrich
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *