Inspiratie: Eenzaamheid – tussen Brel en Shaffy

Verwarde mensen in een isoleercel stoppen, is toch niet zo goed. Dat wijst onderzoek uit dat nog gaande is. Er zijn nog geen harde resultaten dus we moeten even een slag om de arm houden. Maar een experiment waarbij mensen die het moeilijk hebben, worden omringd door menselijke warmte, laat zien dat dat een veel positiever effect heeft dan een isoleercel.

Goh, dacht ik toen ik dat bericht met kop koffie in alle vroegte tot me nam. Wat een ontdekking, wat een inzicht. En nu ook nogeens wetenschappelijk onderbouwd. En meteen daarop ging het door me heen: hoe komen ze erop te onderzoeken wat elk mens van binnenuit weet: isolatie is zo ongeveer het ergste wat je kan overkomen.

Niet voor niets is de isoleercel opgenomen in de strafmaat. Niet voor niets ook is het uit de klas sturen van een kind dat vervolgens doelloos en alleen de verlatenheid van de lege gang inkijkt, zij zitten binnen, ik sta buiten, bedoeld als straf. Dan moet je maar leren niet zulk lastig gedrag te vertonen. Je mag weer binnen komen, meedoen, als je je gedraagt. Eigenlijk: als ik geen last van je heb. Zolang je mij niet aanstoot en raakt op plekken waar ik niet geraakt wil worden, ben je welkom.

Voorwaardelijk welkom zijn: ik bepaal wanneer jij mee mag doen.

Maatschappelijk gezien maken we ons zorgen over de toenemende eenzaamheid in onze samenleving. Er zijn initiatieven om mensen te betrekken en zo hun eenzaamheid op te heffen. Zo gemakkelijk is dat nog niet, want eenzaamheid onttrekt zich nu juist aan de samenleving en is verborgen in een gevoel van schaamte: zie, eigenlijk doe ik niet mee, laat me maar.

Wonderlijk toch hoe wij, autonome individuen, krantenlezers of Facebookbezoekers (zoals ik), zelf buitenstaanders worden als we naar de effecten van de isoleercel of het gezwel van eenzaamheid kijken alsof we er zelf part noch deel aan hebben. Terwijl, we weten zelf als geen ander, dat we elke dag opnieuw onbeslist balanceren op het vinkentouw tussen ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel en het ‘Laat me’ van Ramses Shaffy.

Zomerse theemiddag – De blauwe zones op aarde

Eerder gepubliceerd op LinkedIn.

Afbeelding: Bert Kaufmann via Compfight cc.

Karin Melis
Karin Melis (karinmelis.nl) is filosoof, docent, publicist en gesprekspartner. Ze is in de eerste plaats een toehoorder: pogend te delen wat ze ontvangen heeft en te horen wat anderen haar te zeggen hebben. Altijd verkennend, immer onderzoekend.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *