In Busan (4) – Gevraagd: een nieuwe slaapmat!

Namens de Nederlandse remonstranen is Christiane Berkvens  aanwezig tijdens de Assemblée van de Wereldraad van Kerken in Busan, Zuid-Korea van 30 oktober tot 8 november. Komende tijd plaatst Zinweb enige blogs van mensen die als afgevaardigde namens kerken naar Busan afreizen. 

‘Als je oude slaapmat versleten is, heb je een andere nodig om je hut comfortabeler te maken. Maar voordat je je nieuwe slaapmat maakt, moet je het patroon van je oude slaapmat, waar je zo goed op sliep, aandachtig bestuderen. Want anders weet je niet wat je doen moet.’

Aan het woord is Leymah Gbowee, uit Liberia, Nobelprijs voor de vrede 2011. We zijn in de plenaire sessie over vrede, een van de twee centrale thema’s in Busan. In haar jeugd, vertelt Leymah Gbowee, waren er in haar dorp geen spanningen. Toen kwam de burgeroorlog. Buren vermoordden elkaar, kinderen werden ontvoerd en veranderden in moordmachines. Nergens kon je veilig je hoofd neerleggen. De oude slaapmat was verdwenen, het patroon zoekgeraakt.  Leymah begon een geweldloze beweging van christelijke- en moslimvrouwen die in de straten vreedzaam gingen demonstreren. Honderden vrouwen, in het wit gekleed, vroegen om een gesprek met de politieke leiders. En het lukte. We zien de film van de gedenkwaardige ontmoeting tussen  deze vrouwen en dictator Charles Taylor. Deze geweldloze beweging  speelde een belangrijke rol in het beëindigen van de burgeroorlog in Liberia. 

Maar wat te doen daarna? Hoe kon je een nieuwe slaapmat weven waar je rustig op kon slapen? Hoe kon je vreedzaam samenleven met buren die je eigen familie vermoord hebben? Hoe kon je de oorlog uit een kindsoldaat krijgen? Hem of haar voorzien van een nieuwe slaapmat? Noch grote woorden, noch goede raad van buitenstaanders helpen hier. De enige manier is om, van binnenuit, op zoek te gaan naar het harmonieuze patroon van die oude slaapmat waar je vroeger veilig op kon slapen. 

Bewustwording van de etnische werkelijkheid, erkenning van wat er gebeurde, berouw en vergeving monden uit in een wil, van binnenuit, om samen in vrede te leven. Een echo van de Zuid-Afrikaanse commissie voor waarheid en verzoening, en van het inzetten van de ghaca’s in Rwanda. Laten we het in het Liberiaans zeggen. Gevraagd: een nieuwe slaapmat!

Persoonlijke verhalen en getuigenissen raken me diep. Hier gaat het om! Mensen uit Rwanda, Kongo, Sierra Leone, Korea, Kosovo: voor hen is dit dagelijkse werkelijkheid. Wij, Europeanen, die het geluk hebben al 70 jaar in vrede te leven dankzij de Europese Unie, krijgen hier een wake up call. Om de bladzijden van de krant niet om te slaan als we voor de zoveelste keer de naam van deze gepijnigde landen lezen, omdat we dit al zo vaak hebben gelezen. En om naast de bruggenbouwers heel concreet te gaan staan. 

Je moet lef hebben om als jonge vrouw uit de Armeense kerk van Iran voor duizenden mensen publiekelijk te komen pleiten voor het opheffen van de economische sancties die vooral arme mensen treffen. Je moet lef hebben om daar te gaan staan als dove, en een vurig pleidooi voor vrede te houden, tweetalig, in langzaam Engels en gebarentaal. 

Persoonlijke verhalen  en getuigenissen raken me diep, zoals die van vanmorgen. Statements en moties aanzienlijk minder. Toch zijn die administratieve besluiten de instrumenten  die nodig zijn om naast de mensen die hier aan het woord kwamen, naast de mensen waar wij dagelijks in de krant over lezen, te gaan staan. En dan niet alleen met mooie woorden, maar met een concreet engagement.

Deze twee talen te spreken: die van het persoonlijke verhaal en die van het instituut WCC, is niet altijd gemakkelijk. Je moet tweetalig zijn of worden. Maar zou dat zo moeilijk zijn voor talenwonderen zoals Nederlanders? Ik begin het in ieder geval te leren, en ben er dankbaar voor. Maar ja, ik kom uit België…

Christiane Berkvens - Stevelinck
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *