In Busan (3) – EDAN. Ecumenical Disabilities Advocates Network

Namens de Nederlandse Doopsgezinden is Iris Speckmann aanwezig tijdens de Assemblée van de Wereldraad van Kerken in Busan, Zuid-Korea van 30 oktober tot 8 november. Komende tijd plaatst Zinweb enige blogs van mensen die als afgevaardigde namens kerken naar Busan afreizen. 

Ik ontmoette haar al bij  de voorbereidingsbijeenkomst in Nederland bij Raad van Kerken Nederland. Simone Poortman. Ze vertelde over de rol van EDAN, een WCC-programma dat zich richt op een volledig inclusieve rol van gehandicapten in de bijeenkomst van de wereldraad. Het streven is dat gehandicapten evenredig zijn vertegenwoordigd in commissies, onder de afgevaardigden, het centraal comité, enzovoort.

Vroeg in de morgen is het nog rustig. Op mijn vraag hoe ze de Assembly vindt, wat haar ervaringen zijn tot nu toe, begint ze een beetje te lachen, “hoe vindt JIJ het?”Ik ben benieuwd hoe het gaat, nu we er eenmaal zijn. Ik tref Simone in de stand van EDAN, op de Madang, de ‘beursvloer’. Het is de hal waar mensen wat rondstruinen, en om bezoek te gaan bij de verschillende organisaties. Heel vaak is het de plek waar je leuke gesprekken krijgt en ook waar soms spektakel te halen valt. Een spontane band, of danspresentatie. En demonstratie voor mensenrechten, van alles.

Het lijkt alsof ze wil zeggen, dat het voor haar niet anders is dan voor mij: “het is uniek dat dit een plek is waarbij iedereen uit allerlei culturen en talen bij elkaar komt, dat je met iedereen kunt spreken en dat dit ook gebeurt. Die kans krijg je nergens. Je weet dat er anders gedacht wordt onderling, dus mensen gaan ongelofelijk voorzichtig met elkaar om. Dat is geweldig. Deze setting maakt dat je met elkaar probeert te praten. Je wordt geprikkeld om met elkaar in gesprek te gaan, maar wel op een heel respectvolle manier.

Simone,  is in het dagelijks leven vrijwilligerscoördinator bij CNV. Het is haar derde Assembly. Ze was tot dusver afgevaardigde, maar deze keer niet. Ze is het gezicht van de EDAN-stand op de Madang. Ze heeft alle vertrouwen in huidige afgevaardigden. Het aantal afgevaardigden met een handicap in de Assembly is gegroeid. Eerst was het er één, tot drie, nu tien.  Er is dus behoorlijke vooruitgang geboekt in het EDAN-programmma.

De EDAN-stand op Madang is een plek om te vertellen over EDAN maar het is ook een plek om met zijn allen bij elkaar te komen, een uitvalsbasis en een ‘thuis’ om naar toe te komen tijdens de Assembly. “een van de voorgangers onder ons uit Nieuw Zeeland heeft de stand ingezegend en we hebben hem Emmaus genoemd. De plek om bij elkaar te komen. Een plek waar je elkaar ziet en herkent.”

Foto: Iris Speckmann

Iris Speckmann
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *