Immigranten toelaten is compassie tonen, toch?

Het uitnodigingen van arme en/of vervolgde immigranten om zich te vestigen in een rijk land zoals Nederland of Canada, het lijkt een daad van compassie. Maar is dat wel zo eenvoudig te stellen? Is het stimuleren en in stand houden van immigratie niet een verergering van de individuele problematiek van de vluchteling?

Immigratie wetten

Natuurlijk zijn ze zelf niet zonder controversie, maar er bestaat wetgeving omtrent immigratie-procedures. Als we de wetgeving van afzonderlijke landen even laten voor wat het is, en kijken naar standaarden die gesteld zijn door de Verenigde Naties, dan is iets opmerkelijks te zien. 

Er bestaan genoeg mensen die het zorgdragen voor immigranten die volgense VN-regelgeving geen immigranten-status krijgen, een daad van compassie vinden. Zo ontstaan er enclaves van illigeale immigranten, zoals hier in Canada, maar ook in Nederland groeit de hoeveelheid ‘illegalen’.

Geen ontologische illegaliteit

Nu zijn er verschillende reacties mogelijk op alleen al het feit dat mensen als ‘illegaal’ worden bestempeld. Vanuit ontologisch perspectief is dat heel vreemd: als iemand mens is, dan kan dat mens-zijn hem nooit worden ontnomen, of kan hem nooit dit mens-zijn worden ontzegd. De term illegaal moet dan ook niet ontologisch te worden begrepen.

‘Illegaal’ is een puur juridische term. Maar zodra deze wordt toegepast op immigranten die zijn uitgeprocedeerd, is het een term die een onderscheid maakt tussen mensen op rassistische gronden. En volgens Alain Badiou, heeft zowel de rechtse als de linkse politiek daar schuld aan, en trekt er profijt uit om de onderscheiden tussen mensen te verscherpen in plaats van op samenwerking en eenheid te concentreren.

De gift van gastvrijheid

Jacques Derrida beschreef hoe werkelijke gastvrijheid een gift is die niet zo eenvoudig is om te geven. Om werkelijk gastvrij te zijn, compassie te tonen, moeten we dit doen zonder dat we zelf al de naam van de persoon die onze gast is te weten. Tegenwoordig is het eerste dat een vreemdeling wordt gevraagd zijn naam. Wie ben je, en waar kom je vandaan? Echte gastvrijheid vraagt niet naar afkomst, en forceert ook niet de taal van de ontvanger op degene die asiel vraagt, op degene die in nood is. Werkelijk compassie zou dat ook niet moeten doen. 

Immigratie is een beperkte vorm van compassie

Daarbij zouden we ook kunnen kijken naar wat compassie is. Compassie is om mensen te helpen die daar zelf niet toe in staat zijn. En mensen die de stap kunnen zetten om naar andere landen te gaan, in de hoop daar een betere toekomst te kunnen opbouwen, dat zijn helemaal niet de armste mensen uit een gebied. De echt arme mensen kunnen de boottocht niet betalen.

Niet helpen dan?

Compassie kan verschillende vormen aannemen. Een is door mensen een eerlijke kans te geven, om mensen de mogelijkheid te geven te werken voor hun eigen geluk. En aan de andere kant is het geven en zorgdragen om mensen die dat zelf niet meer kunnen, ook een belangrijke vorm van compassie. En de hoogste vorm van compassie is waarschijnlijk mensen in staat stellen een eigen bestaan op te bouwen in hun eigen land, hun eigen omstandigheden in de hand te nemen en in een veilige omgeving te kunnen leven, waar ze zich ook thuis voelen. 

Helaas is dat heel vaak niet mogelijk. Nog niet. Maar laten we dat streven niet uit het oog verliezen, terwijl we doorgaan met het tonen van compassie ten aanzien van immigranten wanneer ze de zogenaamde ‘rijke’ landen opzoeken om een eigen bestaan op te bouwen.

Afbeelding:BAMCorp via Compfight cc

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *