"Ik hoef niets meer: heerlijk!”

Dat was de kop van een overlijdensadvertentie die ik vanmorgen in de krant tegen kwam. Dat kwam aan. Een vrouw die net vijfenzestig is geworden en heeft geleefd met het gevoel van alles te moeten. De dood bracht de verlossing.

Zo’n advertentie wil ik niet als ik dood ben. Dus zaak om de boel even op een rij te zetten. Die vrouw geeft de wereld een groot cadeau.

Wat moet ik allemaal en waarom en moet het wel echt?

Wat kan ik nu doen om mijn leven te ont-moeten? Als ik met mensen werk die burn-out zijn is een van de grootste oorzaken dat ze het idee hebben zoveel te moeten. Van de omgeving, van zichzelf. Als ze onderzoeken wat een zelf opgelegd moeten is dat nergens toe dient en dat dan niet meer doen, voelt het alsof er een zware rugzak van ze afvalt. Toch sluipt het er stiekem weer in als je niet oplet.

Wat moet ik allemaal van mezelf?

Ik moet altijd een half uur ergens van te voren zijn. Ik hou niet van te laat komen. Moet soms ergens mee naar toe als ik geen zin heb.. en dan ga ik maar. Heb daar wel goede afspraken over gemaakt en als ik echt niet wil dan doe ik het niet. Als ik een hoop dagen heb ingepland voor mijn werk en er is pas over twee weken uitzicht op een vrije dag dan voel ik me opgesloten. Dus plan ik altijd elke dag tijd voor mezelf. Even helemaal niets.

Mijn vriendin zat me een tijd achter de broek omdat ik volgens haar naar de sportschool moest. Ik kreeg het helemaal benauwd van d’r. Wist dat ze gelijk had. Te zwaar, slechte conditie. Als ze zelf al stralende en blakende van frisheid thuis kwam van de sportschool had ik een vaag schuldgevoel. Zeker als ze me dan aankeek met die ogen van: kijk mij nou eens en wanneer ga jij? Met als toevoeging “Je betaalt al twee jaar voor niets dat abonnement”.

Nu ren ik rondjes om ons blok huizen. ’s avonds na het eten. Hou het steeds een paar huizen langer vol. Het is lekker stil in de avond, de lucht schoon en af en toe krijg ik het gevoel dat ik als een hinde ren. Mijn ademhaling gaat dieper en beter en mijn opvliegers zijn aanzienlijk verminderd. Nu moet ik niet meer, nu wil ik graag. Dat scheelt. Vriendin blij, ik blij. Het moeten is veranderd in willen.

Een van die “moeten” dingen is de boekhouding. Daar kan ik vreselijk tegenop zien. Gelukkig heb ik een geweldige boekhouder die bijna alles voor me doet. Ik moet alleen de bonnetjes in een map doen. Als ik eenmaal bezig ben valt het reuze mee en ga ik het zelfs nog leuk vinden.

Wat moet ik willen van mezelf? Wil veel vrije tijd voor mezelf en dat is een prettig moeten, want dan moet ik helemaal niets. Ik moet willen genieten van het leven. Van de lente, van de merels die fluiten, van met een boek voor de kachel als het regent. Nou dat is geen zware opdracht. Dat moet ik graag en doe ik ook. Ik moet van mezelf naar mensen kijken zoals ze werkelijk zijn en dat wil ik ook. Daar is mijn werk op gebaseerd dus dat is geen werken maar spelen. Ik mag van mezelf niets vanzelfsprekend nemen. Dus ik verkeer bijna in een constante staat van verwondering en dat is zalig. Moet van mezelf op een rij zetten wat ik denk te moeten en wat helemaal niet zo is. Dan kan ik nog vrijer leven en hoef ik later niet zo’n advertentie te zetten.

Op mijn grafsteen moet komen te staan: “Geweldig, nu hoef ik nog steeds niets..”

(Bron)

Marja Ruijterman
Marja Ruijterman geeft trainingen en is spreekster en columniste. Ze heeft verschillende boeken geschreven (zie hier). Verder houdt ze zich bezig met coach-trajecten over communicatie, zelfvertrouwen, leiderschap, werken en leven vanuit rust en innerlijke kracht.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *