Ieder z'n natje en z'n droogje

Mensen wier wieg vlakbij een zee of rivier heeft gestaan weten van de pracht, maar vooral ook van de kracht die de wateren van de zee vernietigend kan laten uithalen. En als het dagenlang hard regent kan een vriendelijke rivier zomaar land in bezit nemen en alles wat een mens dierbaar is wegnemen.

Waar iemands wieg staat wordt niet alleen een mens, maar ook een verhaal geboren. En als die mens lang in de buurt blijft, zal dat verhaal mede door die plaats worden bepaald.

Allerlei factoren spelen daarbij een rol. Staat de wieg aan de kust, vlakbij de zee, of midden in woestijn? Is de gezinssituatie er één van geborgenheid, of juist niet? Welke rol speelt religie, politiek en hoe is de economische situatie?

En dat zijn dan nog alleen maar factoren “van buiten”.

Maar de mens krijgt ook allerlei dingen mee “van binnenuit”. In het genenstelsel – om maar eens wat te noemen – leeft als het ware een heel voorgeslacht door.

Veel is en wordt bepaald door dingen waar de mens niet voor kiest. Ze zijn er en hij/zij heeft het ermee te doen.

Maar die keuzemomenten en keuzes komen wel. Dat kan het leven prachtig maken, boeiend, maar ook ingewikkeld. Niet zelden kan de ene mens niet begrijpen waarom zijn medemens ergens moeilijk over doet, waar hij/zij geen enkel probleem in ziet. 

Mensen zijn, denken, geloven, voelen en leven verschillend en we komen samen  verder, als we daar begrip voor opbrengen en ruimte voor scheppen. En over scheppen gesproken: juist in de allereerste Bijbelverhalen kom je een prachtig staaltje tegen van wat hierboven is aangeduid. 

Mensen willen uiting geven aan hun geloof in een schepper van hemel en aarde, nadat zij zoiets “ontdekt” hebben als een God, die met mensen begaan is. Een God die met mensen meetrekt, over de bergen van het leven, maar zelfs door de dalen, als het tegenzit.Mensen willen zoeken naar mogelijkheden om die nabijheid te vertolken in beelden, woorden, verhalen, in gedachten en gedichten.

Zo scheppen zij verhalen over een God die zij als schepper van hun leefwereld zien. Dan is het prachtig te zien, hoe daarin de leefwereld van hun directe omgeving ten volle meedoet.

Dan is het goed, wanneer je vaste grond onder de voeten hebt, die je beschermt tegen de gevaren van het water. Zo heeft het waterlandschap een bepalende rol gespeeld in het eerste scheppingsverhaal.

Water staat voor de macht die bedwongen moet worden, land staat voor een wereld aan levenskansen. God mag het als schepper zo regelen, dat er grenzen worden gesteld aan de macht van het water en dat mensen mogen leven in een veelbelovend land.

Maar een eind verderop hebben mensen met heel andere zaken van doen. Ze leven midden in het droge land. Overal zand en nergens water. Het regent maar zelden. Deze mensen zijn net zo goed op zoek naar een levensbron die ze vertrouwen kunnen. Zeg maar: een God die zij in hun context als een betrouwbare en betrokken bondgenoot kunnen ervaren. Want mensen zoeken van oudsher – waar ze ook vandaan komen – naar houvast bij zichzelf, bij elkaar, maar ook bij God.

Hoe ze die overigens ook noemen, maar dat is weer een ander verhaal.

Die mensen in het zand weten hoe dat droge land verstikkend en dodelijk kan zijn. Het leven is er kansloos zonder water. Dan is het niet verwonderlijk dat hun verhaal, waarin zij als schepselen een schepper aan het werk willen zien er heel anders uitziet, dan dat van de mensen die vlakbij het water geboren en getogen zijn. In hun land staat het land precies voor datgene, waar in dat andere verhaal het water voor staat en ook omgekeerd: hier betekent het droge land geen veiligheid, maar juist gevaar en komt het water als een reddende engel uit de hemel.

Ziehier een beknopt commentaar op Genesis 1 en het begin van Genesis 2. Met een dringende oproep aan mensen om nu eindelijk eens ernst te maken met het begrijpen van de grote verschillen die er nu eenmaal moeten zijn tussen mensen, ook als het gaat om verschillende manieren van  denken,geloven, voelen en leven. Omdat er zoveel factoren zijn die deze verschillen oproepen.

Met die verschillen valt best te leven, als we ruimte en begrip scheppen voor elkaar. Misschien helpt de gedachte, dat God al die verschillen in zijn genadige grootheid, maar vooral vanwege zijn betrokkenheid en trouw omvat, ons er een beetje bij. Dat zou mooi zijn, toch?!

Ko Brevet
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *