Horen moslims er ineens bij?

In Trouw wordt in een artikel gesteld dat “de moslims er ineens bij horen”. Door beelden in de media kun je dat wel denken. Maar is dat ook zo? Is die liefde werkelijk en permanent? Of is het net als stilte voor de storm een liefde voor de haat?

Het doet denken aan 9/11

Het Charlie Hebdo incident wordt wel de Franse (Europese?) 9/11 genoemd. Wat gebeurde er precies na 9/11? Talrijk zijn de citaten van toenmalige Amerikaanse president George W. Bush over dat de terreurdaad niet gezien moest worden als die van moslims, geïnspireerd door de islam. Het was een daad van terroristen. Met islam had het volgens hem niets te maken. Hoogstens zouden deze terroristen het geloof willen kapen.

Het zijn woorden die nu, in de nasleep van Charlie Hebdo, bekend klinken. Steeds weer wordt benadrukt dat het niet de schuld van islam of moslims zou zijn, maar dat het gaat om daden van terroristen. Ging het na 9/11 beter met de moslimgemeenschap? Hoorden de moslims er “ineens gewoon bij”? 9/11 deed misschien het omgekeerde: er was in Amerika niet zoveel aan de hand met moslims. 9/11 maakte van moslims opeens een verdachte groep.

De woorden van Bush, hoewel misschien noodzakelijk en goed, kennen wat dat betreft ook een keerzijde: door te stellen dat er “heus niets mis is met de moslims”, creëer je daarmee ook wantrouwen. Waarom moet dat dan benadrukt worden? Het klinkt als ouders die het kind vertellen dat er echt niets aan de hand is. Het kan scepsis in de hand werken.

Een roes van liefde

Veel mensen zullen in de verleiding komen om te spreken over “de moslims” die “het gedaan” hebben. Feiten reduceren tot soms fictieve categorieën die gemakkelijk te begrijpen zijn is zo oud als de mens. Dat de politiek bij monde van bijvoorbeeld Rutte dan optreedt om deze neiging een halt toe te roepen is begrijpelijk. Om daar dan het tegenovergestelde in te herkennen, dat nu opeens iedereen vrede heeft met alle moslims, is naïef.

Het is net zo verleidelijk om er een liefdesverklaring in te herkennen: een moment waarop we allemaal eindelijk de hand kunnen schudden. Het is verdrietig dat daar zo’n tragedie voor nodig is, maar zie toch de prachtige gevolgen! Dat is net zo krankzinnig als te denken dat islam door de aanslag haar ware gezicht heeft laten zien. Het is in allebei de gevallen te makkelijk: we hoeven niets meer te doen, we zijn klaar.

Tijd zal het leren

Het is alsof opeens de emancipatie van de moslims bezegeld zou kunnen worden met een optocht en een speechje. En wie weet, misschien is dit wel de cumulatie, de kroon op het werk, van een decennium ware emancipatie. Maar zo’n verhit moment kiezen als meetinstrument voor die toestand, dat is niet verstandig. Zo’n optocht en zo’n speech, dat zijn damage control instrumenten. Niet liefdesverklaringen, al moeten ze wel zo verpakt worden om effect te sorteren.

Was het echt het eind van een lange weg? Of was het een noodzakelijk moment om tochten niet te laten ontsporen? De tijd kan dat slechts uitwijzen. Het is te hopen dat het een stap in de goede richting kan betekenen. Als we kijken naar de nasleep van 9/11 echter, lijken het nu slechts mooie woorden, bedoeld als damage control. Door alles wat erop volgde lijken de woorden van Bush nu toch hol.

Lees het artikel De moslims horen er ineens gewoon bij op de site van Trouw.

Afbeelding: President George W. Bush in het Islamic Center in Washington. (Wikicommons)

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *