Hoe God terugkeerde op aarde

Langzaam komen ze uit hun huizen en kerken. Langzaam verschijnen ze op een bepaalde manier in de maatschappij. De kerk wint weer aan populariteit. En dan gaat het niet over de populariteit van de theologische dogma´s, maar puur over wat het geloof voor verschil kan maken in het leven van mensen. Door Kalle Brüsewitz.

Buurtkerk

In Utrecht, Amsterdam, Enschede en zelfs in het Friese Makkum is de kerk als maatschappelijk fenomeen in opkomst. Het gaat vaak om actieve mensen die uit hun eigen kerk stappen, omdat ze vinden dat die kerken teveel gericht zijn op theologie en discussie. Ze willen er zijn voor de buurt. Ze willen mensen met weinig geld kunnen voorzien van eten, sportlessen, sociale contacten en huiswerkbegeleiding. Niks meer en niks minder. Ze willen er zijn en voor elkaar. Los van ellenlange discussies over homoseksualiteit of abortus. Los van discussies over hoe je dient te geloven. Gewoon een kom soep en een praatje. Eigenlijk zijn we daarmee terug bij waar de kerk ooit begon: de gemeenschap. Mensen die naar elkaar omkijken en voor elkaar zorgen.

Sant’Egidio

Ooit was ik in Antwerpen, bij de ‘School van Vrede‘. In de wijk Linkeroever, één van de armste wijk van de Benelux, staat een oud schoolgebouw. Tussen de vergane flats en een buurtsuper zitten studenten klaar om de, veelal allochtone, kinderen te helpen bij hun huiswerk. De kinderen komen zelf op vaste tijden naar het gebouw. Als kinderen niet komen zijn er mensen die even aanbellen en laten zien dat ze niet vergeten worden. Ze praten met ouders als de kinderen niet mogen komen en proberen er alles aan te doen om de sociale cohesie in de buurt te versterken. Alles om de kinderen een betere toekomst te geven. Het is een initiatief van de Sant’Egidio-gemeenschap.

In het centrum van Antwerpen is de kapel van Sant’Egidio. Een katholieke organisatie die er op vele vlakken is voor de minderbedeelden in de stad. Er is een dokterspost, een tandartsstoel, een kapper, een kledingopslag en natuurlijk een restaurant. Ze bieden daar niet alleen eten. Drijvende kracht achter de Antwerpse versie van Sant’Egidio Dirk van der Goten omschrijft het treffend: ‘het kostbaarste dat de mens tegenwoordig heeft is niet meer geld, maar tijd’. De gasten van het restaurant krijgen een goeie maaltijd en persoonlijke aandacht. Ze hebben per tafel een gastheer of gastvrouw. Allemaal vrijwilligers. Van Der Goten wijst me op het schilderij van De barmhartige Samaritaan dat overal prominent aanwezig is. Het beeld is bijzonder omdat het gezicht van de Samaritaan en van de gewonde hetzelfde zijn. ‘Het had zomaar andersom kunnen zijn, dat ik de gewonde was en een ander de Samaritaan. Daarom helpen we. Die mensen zijn net als jij en ik’, zo stelt Van Der Goten.

De gasten kunnen komen en gaan, zonder dat ze mee hoeven te krijgen dat het om een religieuze gemeenschap gaat. Het gaat ze niet om het bekeren van mensen, maar om het aanwezig zijn in de maatschappij. Net als in de buurtkerken.

Daden gaan woorden te boven

Het klinkt als het lijflied van een voetbalclub, maar het is een belangrijk aspect van het gemeenschap zijn bij veel kerken. Het gaat niet om de theologische discussies. Het gaat om het zijn. Niet teveel praten, maar er zijn voor anderen. Die gemeenschappen roepen niet hard op televisie dat het allemaal niet deugt. Ze geven overal in Nederland en de wereld de armen te eten. Ze zijn er voor wie dat nodig heeft en ze zien wie gezien moet worden. Ze luisteren naar diegene waar naar geluisterd moet worden en ze zijn daar waar ze moeten zijn. Dat is toch wat Jezus deed? Dat is toch wat een gemeenschap zou moeten zijn? Toch fijn dat die gedachte langzaam weer aan populariteit wint.

Lees het artikel uit Trouw hier

Lees meer over de Belgische afdeling van Sant’Egidio hier

Lees meer over de Nederlandse afdeling van Sant’Egidio hier

Photo Credit: Nick in exsilio via Compfight cc

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *