Het

In december was ik betrokken bij de voorbereiding van een grote bijeenkomst in het Vredespaleis. Religieuze kopstukken uit de hele wereld tekenden de verklaring Geloven in Mensenrechten.

De media waren aanvankelijk niet zo happig op al die positieve religie, maar zodra bekend werd dat koningin Beatrix de plechtigheid zou bijwonen, werd het onderwerp ineens interessant. Dat zegt iets over die media. Maar het zegt ook iets over het belang van de aanwezigheid van de koningin op zo’n bijzondere bijeenkomst. Hoewel ik geen aanhanger van de monarchie ben – als kind van de Verlichting en burger van het Koninkrijk Gods gaat dat natuurlijk niet – was ik me die woensdag in december wel bewust van de impact die zo’n koninklijk bezoek heeft, nog afgezien van al het gedoe eromheen. Het werkwoord ‘opluisteren’ benadert dat belang tamelijk dicht. Ons streven om op die dag wereldreligies samen te laten verklaren dat zij zich willen committeren aan en ambassadeur willen zijn van de universele rechten van de mens en de fundamentele vrijheden – een mond vol – kreeg extra glans door de belangstelling van de koningin. Zo beleefden het ook de moefti’s, bisschoppen, zijne heiligheden en hoogheden, swami’s, archimandrieten, dominees, ayatollahs en grootmeesters daar verzameld. Een sjiitische leider uit Irak bedankte een vriendin en mij na afloop, mij met een handdruk, haar met een hand-op-het-hartdruk. We raken er helaas aan gewend. Maar hoe zou dat bij de koningin gaan, vroegen we ons af. Het zou toch een affront zijn als de koningin geen hand kreeg? Iemand uit het gevolg van de koningin gaf ons afdoende antwoord: de koningin schudt iedereen de hand. De koningin is ons staatshoofd en het staatshoofd is onzijdig. Het staatshoofd geeft men de hand. Het is er in 2008 in de sekseverhoudingen niet vriendelijker op geworden. De inrichting van de publieke seksualiteit naar machomaatstaf dringt tal van vooral jonge vrouwen en meisjes een ooit bijna als achterhaald beschouwd zelfbeeld op. De pornificatie van de samenleving neemt vormen aan die zullen leiden tot een nieuwe feministische golf. Hoop ik.
Daarover doormijmerend rezen de volgende vragen. Zou de bestrijding van al die stereotypering en liefdeloosheid baat kunnen hebben bij het streven naar onzijdigheid? Zou ‘het’ een compromis kunnen zijn voor een hij die niet zij en een zij die niet hij wil worden? Zou ‘men’ niet een grote stap kunnen zijn naar een echt wij? Zou met het en men niet heel wat seksueel geweld verdwenen zijn? Is dat niet de les van het staatshoofd? En wat zou Freud daarvan vinden?

Willem van der Meiden

Bron: opinieblad Volzin.
www.opiniebladvolzin.nl

Willem van der Meiden
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *