Het goede leven

Is ‘levenskunst’ de manier van de moderne intellectueel om op zoek te gaan naar een nieuwe vorm van spiritualiteit, naast die van de niet-intellectueel die zich laaft aan meditatie, astrologie, oude Keltische wijsheid en Reiki?

Tja, om te beginnen is het de vraag wat een intellectueel dezer dagen is. Iemand die aan de universiteit heeft gestudeerd, een aanstelling aldaar heeft, journalist is, lezer, schrijver, alles tegelijk?

Mag een autodidact zich een intellectueel noemen?

Zomaar wat vragen die opkomen bij het denken over de notie van ‘het goede leven’ dat we per slot van rekening (hoogstwaarschijnlijk) allemaal wel willen leiden. Maarja, moet je analytisch, reflectief, evaluatief kunnen denken om een goed leven te kunnen hebben?

Als je de teksten van intellectuelen over het ‘goede leven’ leest wel. Dat zijn niet de gemakkelijkste en grijpen vaak terug op diverse voorgangers uit onze rijke historie van humanistische denkers en schrijvers, en van die van lang daarvoor (Stoïcijnen).

Nu lees ik het boek van Frédéric Lenoir, een hedendaagse Franse intellectueel die Jezus Christus zelf aan ons voorstelt als juist de grondlegger van het humanisme, en van onze begrippen omtrent individuele vrijheid van spiritualiteit, juist ook dezer dagen. Dan hebben we het dus over de persoon Jezus en wat over hem in het Evangelie staat. Niet over het Christendom dat, zoals Joep Dohmen zegt, de zelfverloochening tot ideaal heeft verheven. Nee, dit gaat welzeker over het goede leven, vanuit het individu en in naastenliefde. Alles opgedragen aan die ene, aan God.

Dat opdragen van alles wat je doet aan het hogere, dat kom je ook tegen in de Baghawat Gita, een van de boeken uit de Hindoeïstische Mahabharata. Als je dat doet, dan kom je vanzelf uit op het goede, kort gezegd.

Nu zal ik de laatste zijn die even lekker alles op een hoop gooit en zegt dat alle religies en levensbeschouwelijke richtingen op hetzelfde neerkomen en het zal ook mij, stel dat ik het zou proberen, duizenden pagina’s tekst kosten om iets dergelijks enigszins aannemelijk te maken (en anderen uit te nodigen om het weer onderuit te halen). Maar er is wel iets wat alle moderne zoekers naar het ‘goede leven’ lijken over te slaan: het opdragen van wat je doet aan iets anders, iets buiten jezelf. Dat mag je ook liefde noemen, of het goede, of ‘iets’ (dat laatste doen veel mensen). `Of gewoon iemand anders. En het zou geen kwaad kunnen om je erin te oefenen af en toe – en dan steeds meer – iets op te dragen aan dat andere.

Waarom? Omdat het de aandacht afleidt van dat gulzige, naar bevestiging en erkenning hunkerende ‘ik’, dat in een wereld waarin het draait om spullen en persoonlijk succes in het wilde weg moet kiezen wat goed is, sterker nog: waar het gelukkig van wordt. Dat meestal vertaalt in ‘makkelijk’ of ‘lekker’ en telkenmale van een koude kermis terugkomt.
Dat ‘ik’ is uit zijn voegen gegroeid omdat mensen het in de loop van de eeuwen steeds meer zijn gaan waarderen als het belangrijkste dat er is. Maarja, als iedereen alleen maar met zichzelf bezig is, blijft er weinig over voor elkaar. En als je helemaal in je eentje moet uitvinden wat het ‘goede leven is’ dan raak je het spoor snel bijster.

Mirjam Windrich
Mirjam Windrich - Mindful Analysis biedt kortdurende online geestelijke hulpverlening aan voor relatieproblematiek en psychische klachten. Binnen een week resultaat (wordt deels vergoed door de zorgverzekeraar). drs. Mirjam Windrich is coach en psychosociaal therapeut. Haar praktijk bevindt zich in Amsterdam-Zuid. Neem voor een afspraak of meer informatie contact op via info@mirjam.nu. ® Mirjam Windrich
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *