Column: Heimwee naar een plek die niet bestaat

Dat weer, dat ene gebouw, dat moment, dat kleine gebaar, die snelle mensen, die trage herinnering. Dat is er nooit meer en voor altijd tegelijkertijd. Column door Kalle Brüsewitz.

Nog nooit eerder had ik het en het voelde gek. het voelt nog steeds heel onwerkelijk. Een jaar geleden stond ik aan de voet van het nieuwe WTC in New York. Maar dat was het niet. Het waren de straten, de mensen. Het was het immense en het megalomane. Het was de totale gehaastheid van het bestaan. Het was de totale anonimiteit van elk schepsel. Dat had ik nog nooit gevoeld.

Ik ben veel verhuist in mijn leven. Ik heb niet echt een thuis. Dat klinkt dramatisch, maar het is niet erg. Ik ben gewoon snel uitgekeken op plekken. Ik vind veel mooi. Ik ben op veel plekken graag even. Maar nooit te lang. Heimwee ken ik niet. geen vakantie zorgde voor een verlangen naar huis. Geen nieuwe woning deed mij verlangen naar dat wat was. Tot die dagen in New York. Tot die dagen tussen gebouwen die ik alleen helemaal kon zien als ik op mijn rug op de grond ging liggen.

Maar het was ook niet New York. Het was het verlangen naar anonimiteit. Het was het verlangen naar ongekende mogelijkheden en oneindige dromen. Het was het verlangen naar groot en klein. Het verlangen naar kwetsbaarheid en tederheid. Het verlangen naar keihard en heel zacht. Uiteindelijk is het het verlangen naar volledige onafhankelijkheid. Een plek die symbool staat voor dat allemaal. En dat is dan New York, min of meer. New York als symbool voor alles wat ik zoek en alles wat ik haat. Een plek waar niemand om zich heen kijkt. Een stad waar iedereen alleen met zichzelf bezig is. De stad van altijd maar verder, terwijl ik zoek naar verhalen van tederheid en medemenselijkheid.

Maar toch. Ik mis het enorm. Meer dan wat dan ook. Ik zal het ook nooit vergeten. Is dat heimwee? Heb ik voor het eerst in mijn leven heimwee? Ik verlang naar een plek die nooit meer zo zal zijn als toen. Het is nooit meer en tegelijkertijd voor altijd. Ik komt nooit meer terug en tegelijkertijd zal het altijd zo zijn als in mijn hoofd. Heimwee naar een plek die niet bestaat.

 

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *