Greenbelt festival

Elk jaar als ik een nieuwe agenda heb, schrijf ik er één ding als eerste in: Greenbelt! En nu sta ik voor een pittige klus: jullie uitleggen waarom Greenbelt zo bijzonder voor me is. Hoe omschrijf je een sfeer die je pas écht kunt ervaren als je er zelf bent?

Helpt het als ik zeg dat ik twinkelingen in mijn ogen heb als ik daar ben? Dat ik mijn vrienden uit engeland één keer per jaar zie, op Greenbelt dit jaar in Kettering, North- hamptonshire, UK? en dat ik dit jaar voor de achtste achtereenvolgende keer ga? Greenbelt is een festival waar ‘arts, faith and justice’ sa­ menkomen in een multidisciplinaire programmering: er is muziek, dans en cabaret, er zijn veel talks (korte lezin­ gen) en vernieuwende vormen van geloven en kerk­zijn. Er is een heel groot aanbod en je kunt (helaas!) nooit alles zien. Keuzes maken dus… Ik kies vaak voor veel talks, ik laat me graag inspireren. En soms dwaal ik lekker rond en blijf hangen waar ik iets leuks zie of hoor. Tussendoor geniet ik van een hapje eten bij mijn tent of van één van de vele eettentjes. Het aanbod is heel divers: van gegrilde maïskolven tot Tibetaanse chai en van traditionele pizza tot veganistische schotels.

Inclusief

Greenbelt is een echt familiefestival: je ziet er baby’s en senioren en alles ertussenin. Het festival heeft christelijke wortels, maar iedereen is er welkom, ongeacht etniciteit, gender, religie, seksuele voorkeur, handicap of achtergrond.

Kleurrijke kunst

Bij aankomst valt de prachtige locatie op: speciale “site vibing” vrijwilligers hebben het festival­ terrein middenin de natuur omgetoverd in een kleurrijke en welkome plek. En ook het publiek is mooi uitgedost: vooral jongeren kleden zich uitbundig, met paarse tutu’s en bloemetjes in hun haar. En dan de programmering: er is veel muziek, van be­ kende en minder bekende artiesten, je kunt dansen in de modder bij het hoofdpodium of genieten van prachtige teksten in een kleine zaal. Vaak is het folk met een oproep tot een betere wereld. Een aantal jaar geleden zag ik het intrigerende ZicZazou, een groep van negen artiesten die met allerlei alledaagse producten muziek weten te maken: stoelpoten, stalen buizen, knikkers… En dat met humor. Je blijft kijken!

Beers & Hymns

Greenbelt is een christelijk festival, maar je kunt het zo christelijk maken als je zelf wilt: het festival laat de breedte van het christelijk geloof zien en wil vooral uitdagen, je inspireren en je anders tegen dingen aan laten kijken. Ik voel me er prima op mijn plek! Er is een Taizé­viering, er zijn vieringen van de keltisch­ christelijke Iona Community en er is een grote gezamen­ lijke viering op zondag. Maar er is bijvoorbeeld ook een U2charist (inderdaad met muziek van U2), een Quaker ­ bijeenkomst en een viering van liefde in al haar vormen. Eén van mijn favoriete onderdelen op Greenbelt is Beer & Hymns. Met veel mensen tegelijk uit volle borst traditi­ onele hymns zingen en bier (of cola) drinken. Van Auld Lang Syne tot Lord of the Dance en van Thine be the Glory tot Jubilate. En wist je dat je ‘This Train is Bound for Glory’, ‘Sweet Chariot’ en ‘Oh When the Saints’ met drie groepen tegelijk kunt zingen en het dan nog steeds mooi klinkt? Met de teksten ben ik het niet altijd eens, maar de sfeer is heel goed en er is niemand die zich afvraagt of God dit wel een goed idee vindt… Geloven met een knipoog, heerlijk!

Activisme

Greenbelt wil een katalysator zijn voor activisme en wil de dialoog en het begrip tussen mensen met en zonder geloof bevorderen. Er is bijvoorbeeld veel aandacht voor het conflict in Israël en de Bezette Palestijnse Gebieden, fair trade en rechten van seksuele minderheden (LGBT). Achteroverleunend in het gras luister ik graag naar zoveel mogelijk inspirerende sprekers. Zo besprak Gene Robin­ son, de eerste openlijk homoseksuele bisschop, wat de bijbel zegt over homoseksualiteit en waarom dat van be­ lang is. Ik luister ook altijd met veel plezier naar Padraig O’Tuama, een jonge Ierse dichter en theoloog die met zijn prachtige stem uit eigen werk voordraagt. Hieronder stukjes uit zijn ‘Poem of Welcome’:

Hello to the tent
hello to the green green grass
hello to the green green vests I have to wear no matter
how sweaty
(…)
welcome to the life and lives we live here.
welcome to the life and lives we wish we could leave behind –
those bits of us that confuse our greenbelt,  those bits of us weʼd prefer to hide from, or lie about, or live without.
welcome.
welcome to the argument of being alive.
welcome to a place of encounter.
welcome to the glory of being alive.
welcome to your self.
(…)
welcome to art and life, and justice, and equality, and disagreement, and tea, and pizza and organic food. welcome with your crocks, your docs, your birkenstocks, your rainbow socks, your fairy dress, your hopeland, your yearning for a warmer bed, your aching for a deeper rest, your missed talks, your missed opportunities, your frail festival of loving, your loving festival of frailty. welcome to greenbelt.

Indruk

Twee verhalen staan mij nog goed bij. Het ver­ haal van Bidisha, een jonge journaliste die schrijft over de onzekerheid van mensen in de Bezette Palestijnse Gebieden die veroorzaakt wordt door de willekeur van Is­ raëlische militairen bij de afscheidingsmuur. Zo weet een zwangere vrouw nooit van te voren of ze op het moment dat ze gaat bevallen wel naar een ziekenhuis in Jeruzalem mag reizen… En het verhaal van Linda Ramsden. Ze groeide op in een politiek­conservatief Amerikaans gezin en werd in haar studententijd Christian Zionist. Een ont­ moeting met een christelijke Palestijn veranderde haar leven drastisch en ze werd voorvechtster van rechten van Palestijnen. Vorig jaar raakte ik zelf in gesprek met Christian Zionists die buiten de hekken van Greenbelt met Israëlische vlag­ gen stonden te zwaaien. Ze vonden dat er op Greenbelt te weinig aandacht voor hun kant van het verhaal was. Wat was het moeilijk een zinnig gesprek te voeren met men­ sen die geloven dat je naar de hel gaat als je niet in God gelooft, dat de aarde nog maar heel jong is en dat er nooit dinosaurussen hebben bestaan… Had ik Linda Ramsden toen maar bij me gehad! Zij had hen wellicht op een geloofwaardige manier een andere denk­ en geloofswijze kunnen voorspiegelen. 

Vriendschap

Voor mij is Greenbelt mede een mooie ervaring door de vrienden die ik er tref, met wie ik mooie gesprekken heb over het leven, de liefde, relaties en zingeving. Eén keer per jaar spreken we elkaar; op sociale media zijn ze nauwelijks actief. Ik ken ze van de tijd dat ik aan het Peace Studies Department van Bradford University studeerde (2006/2007). Jonge betrokken mensen die zich inzetten voor vrede, een kernwapenvrije wereld, mensenrechten, vluchtelingen en het milieu. Wat alternatiever dan ikzelf, gelovig en niet­gelovig, en allemaal even vriendelijk en betrokken. En állemaal verbaasd dat ik elk jaar opnieuw speciaal uit Nederland overkom. Leuke mensen en een heel fijn festival dat me oplaadt voor het komende jaar. Dat wil ik toch niet missen?!

Afbeelding: John Sargent

VrijZinnig
Dit artikel verscheen eerder in het blad VrijZinnig. VrijZinnig is het kwartaalblad van de Vereniging van Vrijzinnige Protestanten, een beweging voor eigentijds geloven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *