Goed gras

De zondagochtenden breng ik het liefst door op het kleine achter de veendijk verscholen terras door ons liefdevol La Lodola genoemd naar het gelijknamig hotel in dat kleine Italiaanse plattelandsdorpje waar we ons al jaren kind aan huis voelen. Ik besef dat deze zin kilometers lang is, het is even niet anders. Soms heeft een mens meer woorden nodig voordat de punt bereikt is.

De NRC bewaar ik voor dit moment. De krant die ik jaren geleden als te intellectueel ervoer, ben ik gaan waarderen op zijn beschouwende soms filosofisch-poëtische karakter. Nieuws wordt als nieuws verteld en afhankelijk van de aard van het nieuws cirkelen de gedachten van de schrijver daaromheen. Voor mij als associatief mens een heerlijke ingang om ook te kunnen ervaren wat geschreven wordt.

Met dank aan voetbal lees ik deze dagen het sportkatern intenser dan anders. De kop ‘Kunst van goed gras is vlakke ondergrond’ ging weliswaar over tennis, maar nodigde uit tot lezen. In het artikel beschrijft de head groundsman van Rosmalen de ideale opbouw van een topgrasmat. “De kunst is: vlak beginnen. Elk zaadje dek je af door een heel dun laagje klei. Zon en regen zorgen voor de rest. Gewoon de natuur zijn werk laten doen.”  Het klinkt als gezegend leven. Liefdevol opgroeien, afgeschermd voor invloeden van buitenaf en vertrouwen op wat er komt. Een stevige vlakke ondergrond kan in de toekomst alles aan. Want ook dat is realiteit van het leven als grasmat. “Kale plekken in de loop van het toernooi? Onvermijdelijk. Naarmate je er meer op speelt, wordt hij harder en dus juist beter.” Als de mens komt heb je het als ondergrond hard te verduren.

Idealiter worden we in liefde geboren en ontvangen en de eerste jaren beschermd om ongemerkt te werken aan een stevige basis in onszelf. Idealiter kunnen we het aan als we de buitenwereld instappen en de buitenwereld onze wereld hard betreedt. Idealiter… Het lijkt alsof we met het paradijs in ons achterhoofd het ideaalbeeld niet willen verlaten. We zijn er te ruw uitgegooid, dus blijven we verlangen naar hoe het zou kunnen. Hoe het is, hoe de werkelijkheid zich toont, dat is lastig te accepteren. We zien immers kale plekken ontstaan? Ook al proberen we het met graszoden te repareren – “dat was pas een nachtmerrie” – helemaal tevreden zullen we niet zijn. Het zand vliegt ons om de oren, we struikelen over onze eigen hobbels. We verlangen naar een head groundsman in ons leven maar blijken het zelf te moeten doen, de ondergrond en het gras verzorgen.

Best wel een hoopvol stukje, dit verhaal over Rosmalen en het goede gras. Weet van je ondergrond en vertrouw erop. Weet dat elke stap die erop gezet wordt een hoopvolle is in de zin van voedend, versterkend of welk woord je daarvoor ook wilt gebruiken. Regen en zon doen hun werk, ze zullen er altijd zijn. Samen met de ervaringen in de buitenwereld zorgen ze voor een stevige grasmat. Maar ga hem niet dichtlijmen. Dat zet geen zoden aan de dijk. Blijf de plekken zien die aandacht vragen en zorg er voor. “Je beslist op gevoel wanneer het zeil erover moet.”

Met dank aan Ed Hubers, head groundsman voor dit filosofisch inzicht en journalist Maarten Scholten voor zijn poëtische weerslag. Ook krantlezen op zondagochtend kan zingevend zijn.

Foto: Geograph.org.uk

Ria Pool Meeuwsen
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *