Gods licht laten schijnen (2)

Zelfs in de winter kun je zien dat het een prachtige plek is. Waar de bebouwing van Velp (NB) ophoudt en de velden zich openen, ligt in de verlatenheid het voormalige klooster van de broeders  Kapucijnen. Voor de deur staat nog een oud kerkje uit de 10e eeuw. Remonstrants predikant Henk van den Berg woont er tegenwoordig. Een paar dagen geleden plaatste Zinweb deel 1 van dit artikel. Vandaag het tweede deel. 

Gebedsleven
Hier in Velp doen we dat gebed samen in onze kapel. Het is een godsdienstige aandachtsoefening met vaste onderdelen. Wij zetten ons eerst neer, waarna wij ons richten tot God en ons uiten in lofprijzing. Vervolgens keren wij naar binnen door het reciteren van teksten – bij ons zijn dat
psalmen -, tot wij op de bodem van onze ziel neerdalen, waar stilte heerst. De weg naar buiten loopt vervolgens via het gebed voor concrete zaken in de wereld om ons heen en het Onze Vader. Ik ervaar het als regressiemomenten waardoor ik mijn evenwicht als mens kan bewaren. In de wereld word ik de hele dag uit mezelf getrokken door allerlei prikkels – koop dit, doe dat – , door het gebed kom ik weer terug bij mezelf. Door deze manier van leven maak ik een weldadige pendelbeweging  tussen binnen en buiten, tussen God en de wereld. God gaat zo door mij heen naar anderen. Met name als ik in een dienst de zegen geef, ervaar ik mezelf als doorgeefluik  van God.’

 God
Henk: ‘Etty Hillesum schrijft: ‘Er zit iets dieps in mij, ik noem het God. Maar ik ben als een put waar stenen op de bodem liggen. Mijn taak is om de stenen weg te halen, zodat het water weer gaat stromen.’ Maar hoe doe je dat? Maria de Groot beschrijft dit in drie stadia: ontboezeming, onteigening en onthechting. Ontboezeming is het gesprek met jezelf waarin je onder ogen komt wat zich in de realiteit van jouw leven afspeelt. Waar je trots op bent en waar je je voor schaamt. Onteigening is een beweging van God die ons ‘oud roest’,  zoals Gerrit Achterberg dat noemt, meeneemt. Ik noem dat ‘het overgeven aan Gods genade’. Het is een proces van het toelaten van de liefde van God dat alle leven draagt en het ervaren van de dieptewerking van zijn vergeving als gevolg daarvan. Schuld wordt minder, we weten dat wij door hem als mens nooit afgeschreven worden. De liefde van God is als de zon, soms zien we hem niet, maar hij verdwijnt nooit. Het laatste stadium is de onthechting, waarin ik mezelf met mijn zwaarten en angsten mag loslaten.’

Afzondering           
‘Voor de remonstranten is de stap die ik gezet heb misschien ongewoon. Ik hoor wel geluiden dat mensen dit kloosterleven te rooms vinden of dat  ze ons gebedsleven beschouwen als een terugtrekking uit de wereld. Zo ervaar ik dat helemaal niet. De Kapucijnen hebben de traditie dat zij juist de wereld in gingen voor het pastoraat en het apostolaat onder de armen. Ze waren ook actief in het woonwagenpastoraat. In die traditie wil ik staan. Voor de mensen die hier komen is de afgelegen plek een stimulans om in zichzelf te keren en voor even de hectiek van hun bestaan achter zich te laten. Onlangs hebben wij hier nog een  landelijke dag van  kleine geloofsgemeenschappen gehouden. Daar waren ook protestantse gemeenschappen bij, zoals van het Kleiklooster in een flat in de Bijlmer. En denk ook aan het  Nijkleaster in Jorwerd, een pioniersplek  van de PKN. De kloostertraditie is in de protestantse kerken in opkomst, al dan niet in een oecumenische vorm.  Hopelijk wordt deze  vorm van kerk-zijn door de remonstranten ook omarmd. Voorlopig hebben we veel aanloop uit onze kerk hoor, mensen vinden het boeiend en komen kijken.’

Dit artikel verscheen eerder in Adrem, die hier te downloaden is. 

NB De afbeelding die u ziet, is niet het klooster in Velp. Het is een klooster uit Ter Apel geschilderd door Arnold Hendrik Koning. Helaas was van het klooster in Velp geen afbeelding te krijgen.

Michel Peters
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *