"Four more years"!

“Four more years! Four more years!” De menigte, die voornamelijk bestaat uit Afro-Amerikanen en studenten, schreeuwt zo hard als ze kan. Overal rijden toeterende auto’s en uit elke hoeken komen er mensen aangelopen, schreeuwend, springend, juichend en elkaar omhelzend. Het is half een ’s nachts en Barack Obama heeft net zijn herverkiezing als president van de Verenigde Staten gewonnen. Ik sta bij het Witte Huis met kippenvel te kijken naar feestende mensen.

Obama was zijn glans verloren en Amerika zat door de crisis in zak en as. Ik zag orkaan Sandy de stad New York – the city that never sleeps – in slaap brengen door de elektriciteit en metro uit te schakelen. New York was donker, met geen mens op straat. Een week later zag ik één man de Verenigde Staten tot leven brengen in zijn eigen voortuin.

Waarschijnlijk was de feestvreugde in de voortuin van het Witte Huis vier jaar geleden veel heftiger. Barack Obama was toen verkozen als eerste Afro-Amerikaanse president van de Verenigde Staten. Met de woorden ‘Change’ en ‘Yes We Can’, wist hij een groot deel van de Noord-Amerikaanse bevolking achter zich te scharen.  Deze senator, en voormalig sociaal werker, uit Chicago zou de VS goede richting op leiden.  ‘The land of Freedom and Power’ was verwikkeld in twee ingewikkelde oorlogen(Irak en Afghanistan) en zat in een diepe economische crisis. Obama zou de problemen van het land laten verdwijnen. En niet alleen de problemen van zijn eigen land, ook die van de wereld. Zo dachten en zeiden al zijn volgelingen.

Vier jaar later bleek dat Obama lang niet al deze problemen kon oplossen. Het huis van Afgevaardigden kreeg een meerderheid van de Republikeinen, die alles wat de president wilde doen tegenhield. De crisis woekerde verder en Amerikanen begonnen door de hoge werkloosheid de gevolgen van de crisis goed te merken. Zou er met een Republikeinse president, misschien wel iets veranderen? Veel Amerikanen moeten het gedacht hebben..

Obama verloor zijn glans en leek hem niet terug te pakken tijdens zijn herverkiezingscampagne. Zijn eerste debat was ronduit slecht en de andere twee debatten waren beter, maar niet zozeer goed. Bill Clinton, Joe Biden en Bruce Springsteen moesten allemaal inspringen om de president weer wat glans terug te geven.

En de glans kwam terug, en hoe! Afgelopen twee weken hoorde ik veel Democratische Amerikanen vertellen dat Obama het de afgelopen vier jaar zo slecht niet heeft gedaan, maar dat we vooruit moeten kijken. De president moet goede en slechte resultaten achter zich laten en doorgaan waar hij mee begon. De president moet zijn werk proberen af te maken. De president zag het ook zelf in. Zijn speeches werden weer krachtiger en zijn tv-spotjes gingen niet meer over behaalde resultaten, maar over plannen voor de toekomst.

Washington D.C. is totaal niet representatief voor de rest van de Verenigde Staten, maar de feestvreugde was prachtig. Het was Amerika op zijn mooist. Obama had zijn glans enigszins teruggepakt, maar hij gaf hier vooral weer glans aan Amerika. In mijn vorige artikel op Zinweb over de Verenigde Staten schreef ik over de passie van Romney-aanhangers die de passie van Amerikanen voor hun politieke leiders en hun land illustreerde. Om één uur ‘s nachts voor het Witte Huis ging het om meer dan passie, het ging om geloof, hoop en feest.

Een man die op een afstandje naar de uitzinnige menigte stond te kijken omschreef mijn verhaal eigenlijk in een paar zinnen toen ik hem vroeg of hij blij was met de verkiezingsuitslag: “Well, I am a Republican. But I am also an American.  I see people party because of America and democracy and I am so proud of it. This is America and I am an American.”

Jan Willem Stenvers
Jan Willem Stenvers is freelance journalist en redacteur van onder andere Doopsgezind NL.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *