Evenbeeld

‘Kleine bijdrage voor het slaaphuis’. Achteloos gooi je wat geld in een hand. Geen moment ben je er mee bezig. Geen moment gaat dit verder dan vraag en aanbod. De man wil geld, jij wil best een goede daad verrichten. En toevallig heb je geld. Het komt even heel goed uit en heel mooi samen. Column door Kalle Brüsewitz.

Ooit was ik in Antwerpen. Ooit liep ik in de zon het station uit, waar de Meir me vriendelijke tegemoet lachte. Ik zocht die ene plek. Die plek waar alles echt samenkomt. Tegen de Groenplaats aan, verscholen tussen dure winkels en café’s ligt Sant’Egidio. Een kerk, een restaurant, een kappersatelier, een dokterskamer, een kledingwinkel, lange gangen, een binnenplaats. Een plek voor mensen die het nodig hebben. Één verkeerde keuze kan het verschil zijn tussen deze kledingzaak en de kledingwinkels in de straat. Één gebeurtenis kan het verschil zijn tussen dit restaurant en de Grote Markt, 200 meter verderop. Zomaar ineens kan alles anders zijn.

Ik zie kinderwagens, versleten schoenen, ogen vol wanhoop, harten vol hoop. Ik zie ellende en een vage glimlach. Ik zie kinderen lachen en huilen. Ik zie open gezichten, hunkerend naar een praatje. Ik zie volledige kortsluiting en verwilderde haren. Ze schuiven hun eten naar binnen en vertrekken zonder een woord te zeggen. Ik zie Afrikaanse gezinnen en Syrische vluchtelingen. Ik zie zwervers en goed geklede Oost-Europeanen. Ik zie Belgen en Algerijnen. Ik zie de wereld in het klein.

Ik loop de kapel in. Kaarsen, mensen, geluiden. De wereld komt hier samen, het leven in het klein. Dan wordt mijn blik gevangen door een schilderij. Een schilderij van een bekend tafereel: het verhaal van de barmhartige Samaritaan. De afbeelding is bijzonder. Ik kijk naar de Samaritaan en ik kijk naar de hulpbehoevende op de grond. Ik kijk ze beiden diep ik de ogen. Steeds dieper. Het zijn dezelfde ogen. Het is het zelfde gezicht. Het had andersom kunnen zijn. Vriend wordt vijand, vijand wordt vriend.

Sant’Egidio geeft ze eten. Sant’Egidio geeft ze drinken. Deze plek geeft ze geen geld. Deze plek ziet de mens achter het slachtoffer. Deze plek snapt dat iedereen gelijk is. Deze plek geeft ze waardigheid. Deze plek geeft ze menselijkheid. Niet geld, maar menselijkheid is het kostbaarste dat je iemand kunt geven. Dat is wat Sant’Egidio ons leert. Dat is wat dat schilderij van de barmhartige Samaritaan ons leert.

Photo Credit: Spirituality.com

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *