Engel met gebarsten vleugel

Als hemel en aarde elkaar naderen, springen er vonken over. Je kunt ze ‘engelen’ noemen, maar eigenlijk zijn ze nauwelijks in woorden te vatten. Het zijn gebeurtenissen die een sfeer oproepen van ontroering, opwinding of verwarring. In het net uitgekomen boek ‘Engelen met gebarsten vleugel’ zien Renata Barnard en Folly Hemrica kans die vonken in taal te bewaren. Het geheim van deze verhalen zit verborgen in de concrete ontmoetingen met mensen. Hieronder een verhaal uit het boek

“Hé, Mohammed! ”, had ze vanaf haar balkon naar hem geroepen. Ze zat met een kop thee te ontbijten in haar versleten nachtjapon, een sigaret tussen haar lippen. Het was twee uur ’s middags, haar normale tijd om op te staan. Een nachtvlinder was ze.

Ze had hem al een paar dagen aan het werk gezien bij haar buren. Een Marokkaanse schilder met een vriendelijk gezicht. Hij had, geenszins beledigd door haar wonderlijke entree, zijn hand opgestoken en haar toegelachen. Ze had gezien hoe hard hij werkte en thee voor hem gemaakt en zo waren ze in gesprek geraakt, over haar dubbele naam- ze was uit een oud adellijk geslacht- over zijn familie en zijn kinderen. Ze had al snel gezien dat hij iets puurs had, zo anders dan de mensen waar ze gewoonlijk mee omging. Eigenlijk ging ze niet met zoveel mensen om, ze had geen kinderen en haar familie hield ze op afstand. Met haar scherpe tong en onafhankelijke geest was het niet voor iedereen even simpel om haar te vriend te houden. Veel mensen waren een beetje bang voor haar. Dat ze ook nog puissant rijk was en van adel, had het ook niet eenvoudiger gemaakt. Wie kon ze eigenlijk vertrouwen?

Aziz leek van dit alles geen last te hebben. Een adellijke titel zei hem niets en van geld was hij niet erg onder de indruk. Na die eerste keer hadden ze vaker thee gedronken en elkaar verteld over hun leven. Hij kreeg de huissleutel en vanaf dat moment deed hij vaak boodschappen voor haar en hielp haar in de tuin. Prettig gezelschap. Haar neef ( en enige erfgenaam) had zijn wenkbrauwen gefronst bij deze wonderlijke vriendschap. Maar onafhankelijk als ze was , had ze al zijn bezwaren weggelachen. Geen denken aan dat iemand haar zou kunnen voorschrijven met wie ze om kon gaan en met wie niet!

Aziz wilde als vrome moslim graag naar Mekka en had haar dat verteld toen ze samen in de tuin aan het werk waren. Dat vond ze bijzonder en een week later had ze hem een geldbedrag toegestopt. Dat had hem zeer geraakt, dat deze oude Nederlandse dame dat voor hem gedaan had. “Daar krijg je punten voor,bij Allah”, had hij gezegd en zij was geroerd geweest door zijn dankbaarheid. Aziz was op reis gegaan en had als souvenir een pyama voor haar meegenomen. De vriendschap was beklonken.

Niemand had toen kunnen weten dat ze vrij snel daarna ziek zou worden. Ze had zich tegen elk doktersbezoek verzet en zoals gewoonlijk durfde niemand tegen haar in te gaan. Aziz wel. Hij had haar zonder veel woorden meegenomen naar de spoedeisende hulp, waar hij haar moest achterlaten voor een ziekenhuisopname. Ze was woedend geweest. Niet op Aziz, maar op alle zusters en doktoren die haar nu alle regie ontnomen hadden. Elke dag was hij bij haar op bezoek gegaan, soms nog in zijn schilderskleren en met handen vol verfspatten. Die bezoekjes hadden haar goed gedaan.

Na twee weken werd ze steeds zieker. Aziz week niet van haar zijde en op een stille zaterdagnacht was ze in zijn armen gestorven. Hij had in het Arabisch nog een gebed voor de stervenden met haar gebeden en Allah gevraagd zich over haar te ontfermen. Een paar dagen later had hij haar met zijn vrouw en kinderen begraven, in de pyama uit Mekka. Zijn vrouw en kinderen hadden de bloemen gedragen.

Op tafel vond hij een envelopje met een sieraad voor zijn vrouw.”Voor mijn engel uit Berberland” stond erop.

Nieuwsgierig geworden? U kunt het boek voor €8,50 bestellen via deze link.

Folly Hemrica
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *