Eerst zien, dan omzien

Kijkend naar een reportage vanaf het Italiaanse eilandje Lampedusa zie ik dat de Middellandse Zee steeds meer een massagraf wordt voor jonge Afrikanen en jonge Aziaten op zoek naar werk en toekomst. Hoe is dat te rijmen met de leus ‘verantwoordelijkheid om te beschermen’ (responsibility to protect), een leus die tot norm is geworden in de internationale politiek?

Binnen de Verenigde Naties is dit concept de afgelopen jaren in veiligheidsresoluties uitgewerkt. Als een staat niet in staat is haar burgers te beschermen tegen geweld of als een staat zelf geweld gebruikt tegen haar burgers, dan is het aan de internationale gemeenschap om te interveniëren. Wat te doen als die internationale gemeenschap faalt? 

De Nederlandse Staat is deze week veroordeeld, omdat ze in Srebrenica niet de bescherming geboden heeft die ze kon bieden. Eindelijk erkenning voor de familie van drie de dood ingestuurde Bosnische moslims. Wat is de norm als het gaat om al die zgn. economische vluchtelingen? De landen waar ze vandaan komen zijn niet in staat om hen te beschermen tegen honger en armoede. De landen waar ze naar toe gaan verdedigen zichzelf tegen wat ze ‘gelukzoekers’ noemen. Ik zie steeds meer mensen letterlijk tussen wal en schip vallen. 

Vijf jaar geleden zei de toenmalige Europarlementariër voor de VVD Jeanine Hennis-Plasschaert: “Je zou denken dat de urgentie van dit probleem inmiddels wel tot alle lidstaten is doorgedrongen, maar niets lijkt minder waar. Het gebrek aan daadkracht viert hoogtij. Aan de buitengrenzen van de Europese Unie vindt een ware humanitaire tragedie plaats.” Hennis-Plasschaert pleitte voor een integraal plan voor armoedebestrijding en werkgelegenheid. Het leggen van een cordon van schepen rond het Afrikaanse continent is geen oplossing. Inmiddels is ze lid van het Nederlandse parlement en horen we dit geluid niet meer uit haar mond. 

Deze regering spreekt liever over ‘geluk-zoekers’, over een ‘tsunami van vluchtelingen’, over ‘instroom’ en ‘stromen’. Vluchtelingen als wateroverlast. Vorige maand riep de Internationale Kerkelijke Commissie voor Migranten de kerken op om alert te zijn op dit stigmatiserende taalgebruik en om te monitoren wat er aan de Europese grenzen gebeurt. Er zijn plekken in de Middellandse Zee waar vissers gewaarschuwd worden hun netten niet uit te gooien, omdat de kans dat ze daar mensenlijken ophalen groot is. Deze kerkelijke commissie komt op voor deze wanhopige bootvluchtelingen. Ondertussen zoekt het CDA wanhopig naar een nieuwe invulling van de C. Ik kan me Christus niet anders voorstellen als met ontferming bewogen over al deze bootvluchtelingen en drenkelingen. Hoe vertaal je die bewogenheid in een politiek die opgejaagde mensen weer adem geeft?

Bron: De Andere Wereld / de linkse kerk
10/7/2011

Bram Grandia
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *