Eenzaam

Las u dat artikel in de krant, dat steeds meer ouderen eenzaam worden? Zouden mensen nu echt eenzaam zijn, puur omdat ze alleen wonen, of meestal alleen eten (dat waren een paar van de criteria)?

Als ik terugkijk op mijn eigen leven, was ik het meest eenzaam als huismoeder in een druk gezin. Toch keek ik toen nog medelijdend naar ‘alleenstaanden’: dán ben je pas echt zielig! Zo’n woord alleen al. Ben je alleen, moet je er nog bij staan ook. Klaar om ervandoor te gaan waarschijnlijk, weg uit die ellende…

Nu hoor ik al een aantal jaren zelf bij die categorie, en het is heerlijk. Wat een ontdekking is dat! Ik zou niet anders meer willen. Ik houd van heel veel mensen, maar ik houd ook van alleen zijn. Nu dat in balans is, ben ik niet eenzaam meer. Of misschien is het juist andersom. Is er eerst een einde gekomen aan de eenzaamheid, en kwam toen de balans. Dat ging niet vanzelf, als je eenzaam bent kan je maar beter niet gaan zitten wachten tot een ander het voor je komt oplossen. Zelfs bidden helpt niet, ik heb het allemaal geprobeerd. De enige uitweg is, om zelf in actie te komen. Kijken wat de oorzaken zijn, en die vooral niet allemaal buiten jezelf zoeken. Daaraan werken. Een plan maken: wat zijn je mogelijkheden? In deze fase helpt bidden wel degelijk, want Hogerhand helpt graag mensen die vastbesloten zijn wat meer licht en liefde in hun eigen leven en dat van anderen te brengen. Een betere remedie tegen eenzaamheid is er niet volgens mij.

Rini Rikkert
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *