Eenvoudig

De rijpe concertvriend veegt me na twintig nachtzoenen in twee dagen weer bij elkaar in onze lievelingsuitspanning: ‘Me dunkt dat je nu toch wel weer stof hebt voor een schrijverette.’ Ik heb hem net ultrakort geschetst welke pracht aan mensen en levensverhalen er in veel te korte tijd langs me heen getrokken zijn. Bijna genant. Maar ook wonderlijk.

Hoe is het mogelijk dat zo’n eenvoudige formule als de Nachtzoen zoveel inhoud oplevert? Geen idee hoe het kan maar ik profiteer er gretig van. Hoewel ik ook heel onprofessioneel een traan gelaten heb. Een jonge vader van drie kleine kinderen verloor drie maanden geleden zijn vrouw aan een plotselinge agressieve ziekte. Hij ligt ’s nachts wakker van verdriet.

Een bewogen, onvermoeibaar geengageerde man vertelt over kindergevangenissen en kinderoffers. Een prachtmeid doet uit de doeken hoe ze als tienjarig meisje moest moederen over haar broertje en zusje, vluchtend uit hun vaderland. Haar ouders heeft ze nooit meer teruggezien. Een acteur doet moedig uit de doeken wat we normaal weg zouden moffelen. Een jonge vrouw die onverwachts een straalbaby kreeg, neemt hem onverschrokken mee naar oorlogsgebieden om getuige te zijn.

Een wetenschapper vertelt meeslepend over de samenhang van alles, zichtbaar in het heelal. En dat wij uit sterrenstof bestaan. Verder wordt er in deze reeks van twintig nachtzoenen opvallend veel gezongen en gemusiceerd. Zoveel openheid en gulheid in zo’n eenvoudig decor is bijna te veel om te bevatten.

Ja, je zou er een schrijverette over willen maken. Maar hoe? Mijn mededeelzaamheid lijkt bij het verlaten van de grote stad te zijn vertrokken. Het platteland maakt stil.
Maar in de compacte woorden van de nachtzoeners huist die zaal van stilte ook. Alleen is dat niet goed te beschrijven. Laten we er maar weer even eenvoudig het zwijgen toe doen.

Annemiek Schrijver
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *