Een vreemde reis

‘Niet schrikken van de sirene’, zegt de dokter, ‘die zetten ze standaard aan’. Mijn moeder kijkt zo mogelijk nóg benauwder. ‘Straks staat half Amsterdam te kijken hoe ik in de ziekenauto getakeld ga worden’ hoor ik haar mopperen.

Ze was al een paar dagen ziek, en het werd alleen maar erger. Maar het ziekenhuis, dat had ze toch niet aan zien komen. We hadden heel andere toekomstplannen, mijn moeder en ik: we zouden op vakantie gaan, een Rijnreisje, de tas stond al half en half gepakt. Met wat kleine aanpassingen kon die nu zo mee…

Ooit heeft mijn moeder op haar vaste plekje achter het raam, één hoog in Amsterdam, toegekeken hoe aan de overkant een oude vrouw door de brandweer naar beneden getakeld moest worden: het was haar grote schrikbeeld. Zodra het ambulancepersoneel verschijnt verklaart ze dan ook resoluut dat ze zelf wel naar beneden zal lopen. En ze doet het, zo zwak en akelig als ze is. Het doet me denken aan vroeger, als ze op zo’n zelfde toon zei ‘als je wil, kan je alles’. Ach, het gaat niet altijd op, maar vaak toch wel.

Eenmaal beneden laat ze zich gedwee op de brancard dirigeren. Ik mag mee: voor het eerst van mijn leven zit ik in zo’n wagen, en zie hoe mensen ernaar kijken: met een mengeling van nieuwsgierigheid en schrik. Ik zit er wat stilletjes bij. ‘Ach kind, ik ben 87, een mens van de dag’ zegt ze soms. ‘We moeten het overgeven’. Wat als die dag… maar nee. Er is nog tijd. Een weekje later mag ze gelukkig weer naar huis. Maar al wil ze nog zo graag – ze kan niet alles meer. Steeds een beetje minder, steeds meer uit handen geven. Een harde les.

Rini Rikkert
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *