Duurzaam omgaan met je eicellen?

In een artikel van René ten Bos, hoogleraar filosofie (Radboud Universiteit Nijmegen), in het Financieel Dagblad werd ingegaan op een fenomeen dat de laatste tijd steeds vaker voor blijkt te komen in Amerikaanse grote bedrijven: extraatjes voor vrouwelijke werknemers die hun eicellen in laten vriezen.

‘Perks’

20.000 dollar krijg je, als vrouwelijke werkneemster van bijvoorbeeld Google en Facebook, als je bereid bent je eicel in te laten vriezen. Waarom? Omdat volgens die bedrijven op die manier het vrouwelijk talent optimaal benut kan worden. Zwangerschap wordt gezien als een bedreiging van de ontwikkeling van dit vrouwelijke talent, en dus wordt er gezegd: zwangerschap is iets voor later. 

Logische stap?

Is dit misschien niets meer dan een logisch vervolg op de regels van positieve discriminatie die er voor zorgt dat bedrijven manieren gaan bedenken om meer vrouwen in hogere posities te krijgen?Het gaat immers om posities waar een aantal jaar voor gewerkt moet worden. Een zwangerschap kan die ambitie op de tocht zetten.

Morele duurzaamheid?

Toch is het de vraag of we hier te maken hebben met een morele stap. René ten Bos stelt in zijn stuk dat het geld in wezen de gezondheidsrisico’s van de latere zwangerschap afkoopt – invriezen en zwangerschap op latere leeftijd zijn immers nog altijd gezondheids-technisch gezien gevaarlijker. 

Maar het eigenlijke probleem ligt ergens anders, denk ik. Want waarom wordt zwangerschap gezien als een rem op ambitie, het einde van een carriëre, een gevaar voor een organisatie? Is het werkelijk de zwangerschap die er voor zorgt dat vrouwen minder productief zijn en minder vaak in het topmanagement belanden? Of is daar iets heel anders voor verantwoordelijk, iets dat het management zelf liever niet wil veranderen omdat ze daarmee hun eigen macht opgeven?

Als we toch zo moreel bezig zijn…

… wat houdt een vrouw dan tegen om een eicel in te laten vriezen, het extraatje op te strijken, en vervolgens – op het moment dat zij dat zelf wil, of op het moment dat het gebeurt – toch aan gezinsuitbreiding te gaan doen? Een bedrijf kan best betalen voor een handeling, maar mag ook iets verboden worden wat binnen de persoonlijke leefsfeer ligt? 

… en waarom krijgen mannen dan eigenlijk geen bonus als ze een tijdelijke anticonceptie inbrengen, een polymere gel die er voor zorgt dat de man geen kinderen kan verwekken? Een zwangerschap is namelijk niet enkel iets van de man, en werd er niet gesteld dat de consequenties van het ouderschap negatief zijn voor het bedrijf? (En de mogelijke gezondheidsrisico’s die bij deze nog in ontwikkeling zijnde methode, ach, die nemen de mannen toch ook voor lief?)

… of we houden gewoon tupperware-parties, maar dan ei-invries-parties? Dat kan ook natuurlijk. 

Afbeelding: J. Star via Compfight cc.

Referentie: “Zwanger-zijn gevaar voor de organisatie” – René ten Bos in Financieel Dagblad, 3 november 2014, p.11.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *