‘Dubbelzinnigheid maakte mij middelmatig’ – Zomerse mijmeringen (deel 2)

Deel 2 in de serie ‘Zomerse mijmeringen van een verlaatbare man’ van Karin Melis.

“Het is voor mij geen gemakkelijke opgave om iemand nodig te hebben. Ik verlangde naar geborgenheid, niet naar afhankelijkheid. Geen dag kon voorbij gaan zonder dat ik haar zag en hoorde. Het was heerlijk en om gek van te worden dat ze in alle vezels van mijn bestaan was gaan zitten. Al was ik alleen, dus niet met haar, ik voelde haar in de bewegingen van mijn spieren, hoorde haar stem in mijn oren. En nu moet je niet denken dat dit van voorbijgaande aard was. Het heeft jaren en jaren geduurd eer ik liefde tot op de bodem toe heb afgebrand. Ja, je hoort het goed, dit is geen verspreking. ´De´ liefde, ´deze´ of voor mijn part ´gene´ liefde bestaat niet. Het is net als met genade: je zegt ook niet ‘deze genade is mij toegevallen’. Zomin je het hebt over ‘deze’ vergeving. Nee, het is simpelweg vergeving. Met liefde is het al net zo. Geen aanwijzend en al helemaal geen bezittelijk voornaamwoord. Liefde is dat wat tussen mensen kan gebeuren. Je hebt daar niet zoveel over te zeggen. En laat je nou niet voor de gek houden: Verliefdheid hoort ook bij liefde. De verrukking van de buiging van een stem, die weergaloze aarzeling in een oogopslag. Allemaal liefde. En ik was dus de overtuiging toegedaan dat als liefde eenmaal mijn leven had doordrenkt dat die dan onverwoestbaar zou zijn, waarom anders zeggen ze liefde is sterker dan de dood.  Nou ja, ik zit hier natuurlijk een beetje te liegen, want, toen zij, liefde dus, eenmaal haar gracieuze intrede had gedaan heb ik er, nu ik er op terugkijk, letterlijk alles aan gedaan om liefde te verpletteren. Zoals een kind een zandkasteel aan het strand in elkaar stampt of een vlinder in de achtertuin vermorzelt. Weet je dat een krokus in haar onbedwingbare groei beton kan splijten? Wat een kracht. En dat in zo’n teer bloempje. Terwijl, nou ja, je hoeft zelf niet veel kracht te zetten om datzelfde bloempje te vernietigen. En dat is onomkeerbaar. Je kunt die krokus, gelijk aan liefde, niet meer terug brengen in de ongeschonden staat waarmee zij zich in al haar glorie aan diende.

Mensen zeggen weleens dat liefde, werkelijke liefde, niet een of andere projectie van onvervulde verlangens, vrijmaakt. Innerlijk vrij. Maar dan moet je je handen wel van het stuur halen en mij is van kinds af aan geleerd: je zult niet zonder handen rijden. Het is hier waar de dubbelzinnigheid haar werk doet en die van mij een middelmatige man heeft gemaakt. Een lapzwans met wandelstok.

Aan de ene kant, welke kant, ik zou het bij God niet weten, had ik me per ongeluk, onverhoeds, onbewust, onbedoeld, enfin, vul zelf maar in, me overgegeven aan dit licht dat de naam liefde draagt. Ik voelde me letterlijk in het licht staan en haar zag ik ook in dat trillende, alles doorschijnende en optillende licht. Vergeef me de woorden, maar alleen dichterlijke of liederlijke woorden kunnen liefde benaderen.

Aan de andere kant, of beter: op een ander niveau, begon ik piketpaaltjes te slaan: dit mocht niet, dat mocht niet, ze moest zus of zo zijn, niet te hard lachen, geen last hebben van emotionele uitspattingen, onopvallend zijn. Dat laatste is me niet gelukt: ze heeft nooit afscheid genomen van haar hoed met die slappe rand die een schaduw over haar ogen wierp. Nu ja, en ik zeg dit tussen haakjes, ik heb ook geen afscheid van mijn wandelstok genomen, terwijl, eerlijk is eerlijk, ik mankeer niets aan mijn benen. Maar goed, haar passie die mijn vernuftig gebouwd innerlijk zo bedreigde, moest en zou gekanaliseerd worden. Indammen, is hierin een beter werkwoord. Het licht moest en zou gedoofd worden.

Kerkvader Augustinus heeft ergens gezegd dat als je het zwaard in het hart van de ander steekt dat dat zwaard dus eerst door je eigen hart gaat. Ik heb dat altijd een wat belachelijke en moraliserende uitspraak gevonden, maar ik vrees nu dat dit een levensecht inzicht is.”

Wordt vervolgd!

Deel 1 is hier te vinden: ‘Zalig zijn de vergeetachtigen van geest‘.

Afbeelding: Karin Melis.

Karin Melis
Karin Melis (karinmelis.nl) is filosoof, docent, publicist en gesprekspartner. Ze is in de eerste plaats een toehoorder: pogend te delen wat ze ontvangen heeft en te horen wat anderen haar te zeggen hebben. Altijd verkennend, immer onderzoekend.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *