Doopsgezind NL: Traan

Mijn dochter huilt. Met recht en reden, want ik heb haar gescheiden van haar grootste bezit. Jonge ouders vermoeden waarschijnlijk al dat het om een knuffel gaat. Inderdaad, een vleermuis in dit geval, met de niet bijster originele naam Vleer. Hoe leuk mijn dochter het ook vindt op haar opvang in de regio, zonder Vleer gaat het niet. En nu heb ik hem wat al te rap tussen reserveromper en schone sokken in haar bakje gelegd. Dikke tranen dus. Dan komt Julian aangewaggeld. Julian zal zo anderhalf à twee jaar oud zijn. Hij spreekt meer Pools dan Nederlands en kan betere high-fives geven dan welke dreumes ook. Mijn dochter duwt haar open hand echter vol in zijn gezicht. Julian valt achterover, ploft op zijn achterwerk en kijkt niet-begrijpend om zich heen. Ik realiseer me dat nu actie van mijn kant nodig is. Dat het vaderschap me voor dit soort vraagstukken stelt vind ik oprecht leuk. Column door Johan Tempelaar.

Eerder die dag zag ik in de krant een foto van een spandoek. Een spandoek zoals mijn broer en ik die als tieners maakten voor onze voetbalhelden. Maar van de tekst op dit spandoek krijg ik – letterlijk – koude rillingen en braakneigingen. ‘Is uw dochter twaalf jaar, dan is ze voor een vluchteling gebruiksklaar.’ Gemakshalve (en hoopvol) ga ik er vanuit dat ik niemand van onze lezers hoef uit te leggen waarom die tekst walgelijk is. Maar er is meer dan de tekst alleen. Kijk, ik kan me nog voorstellen dat je op een raadsvergadering of inspraakavond geëmotioneerd raakt. Dat je de ambtelijke taal of politieke gevoeligheid niet begrijpt, of denkt dat jouw angsten en zorgen niet serieus genomen worden. Dat je in die gespannen sfeer wordt meegesleept in het moment, al dan niet opgehitst door anderen, en iets roept dat niet hoort. Maar dat je besluit een spandoek te maken, eens een tijdje nadenkt over een pakkend rijmpje, een kladje maakt misschien zelfs, en het eindresultaat na een nachtje drogen trots aan je vrouw (m/v) en kinderen laat zien? En dat je vervolgens ook nog met zo’n spandoek de straat op durft…

Als ik uit mijn gedachten opschrik, zit ik gehurkt op de grond met twee verdrietige kinderen in mijn armen. Ik doe vruchteloze pogingen mijn dochter ‘sorry’ te laten zeggen. Dan steekt Julian zijn hand uit en veegt een traan uit haar ooghoek. Julian, een slecht Nederlands sprekend immigrantenkind, een leider van de toekomst. Het komt goed met de wereld. Ik wil het zó graag geloven…

Photo Credit: bradleygee via Compfight cc

Doopsgezind NL
Het maandblad van de Doopsgezinden in Nederland.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *