Doopsgezind NL: Hogere energetica

‘Op een dag, niet zo lang geleden, werd ik op het Bijlmerplein in Amsterdam aangesproken door een christelijke healer – Jezus voor, Jezus na. Ik had goeie zin, dus ik zei dat ik ook healer was, en: ‘jij hebt het over Jezus, ik noem dat het goddelijke, of soms zelfs het universum… maar eigenlijk is dat allemaal hetzelfde’. Maar dat was niet zo, vond hij. Wat ik deed was toch meer van de satan. Maar bij het weggaan kreeg ik wel een knuffel.’ Door Wieteke van der Molen.

Odile Oort (1970) werkte als sociaal-juridisch hulpverlener lange tijd voor ‘Bureau halt’ en ‘Stichting mee’. Nadat ze voor zichzelf was begonnen als onafhankelijk juridisch adviseur kwam ze bij toeval in aanraking met klankschalen. ‘Klankschalen, echt niet mijn ding. Ik wilde een cursus in ‘touch for health’ gaan doen. Deze man deed dat gedeeltelijk, maar wel met klankschalen. Dus daar stond ik met zo’n ding in mijn handen. Ik zei nog: ‘nou, ik hoop maar dat ik hier wel wat leer’. Maar bij de eerste trilling was ik verkocht.

Trilling

‘Kijk, zo’n klankschaal, daar geef je een klap op en dan gaat het ding trillen. Trilling maakt iets los, dat weet iedereen. Muziek, goede muziek, doet dat ook. Dat is ook trilling. Ik gebruik die trilling ook op je lijf. Als je bijvoorbeeld pijn in je schouder hebt, dan werkt die trilling de verkramping los. Zo’n klankschaal is niet meer dan een middel. Net als fysiotherapie, of massage, of zalfjes. Het is een maniervan ontspannen, van blokkades loskrijgen. Daar is niets zweverigs aan. Het is heel praktisch. Natuurlijk werkt die trilling ook door op alle systemen die je niet ziet: je energieveld, je aura. En dan wordt het voor veel mensen zweverig, dat vinden ze eng. Toch is ook dat energieveld heel reëel. Iedereen heeft weleens het gevoel dat een ander te dichtbij komt, in je persoonlijke ruimte staat. Die ruimte hoort bij jou, ook al kun je dat niet zien.’

Odile is energetisch therapeut, ze geeft lichaamsgerichte therapie. ‘We hebben allemaal een lijf. En dat lijf waarschuwt je: luister! Er is iets aan de hand. Daar zitten verschillende lagen in. Als je een schouderprobleem hebt, dan kun je kijken naar je gedrag: heb je je schouder overbelast, zit je misschien verkeerd, moet je minder tijd achter de computer doorbrengen, meer bewegen? Maar als het niet overgaat zit het misschien dieper. Hoe ga je met jezelf om? Past je gedrag bij wie jij bent? Dan kijk je meer op zielsniveau. Dat begint vaak met: ‘Wat heb jij nodig? Waar word jij blij van?’ Een laag dieper, en je vraagt: Wat heb jij hier als ziel te doen?’ In de oude christelijke mystieke traditie was er meer aandacht voor het lichaam, voor energie, meditatie. Ook Jezus zelf, die werkte niet alleen vanuit het hoofd, uit het denken. Hij had aandacht voor het lijf, hij genas mensen. Ik noem dat goddelijke energie. Hoe zou je dat anders willen noemen? Ik geloof dat je pas via je lijf in contact komt met je ziel. We zijn teveel aan het denken, we voelen niet meer. Maar je ziel heeft je lijf nodig om naar buiten te kunnen. Letterlijk. Het lijf zit aan jou, en meestal vinden we dat maar lastig. Als je er aandacht aan besteedt, kun je via dat lijf in contact komen met wie je werkelijk bent. Je hebt een stukje goddelijkheid uit te werken hier op aarde.’

Inkeer

Odile hoort ook in kerkdiensten weleens iets dat raakt aan de kern. ‘Maar soms krijg ik er echt jeuk van. Op de Slangenburg in Doetinchem bijvoorbeeld. Die broeders zingen misschien wel een kwartier lang: Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld. Dat is gewoon een mantra. Maar wat zing je dan? En als je dat elke avond doet, weet je dan nog wel wat je zegt? Wat het met je doet? Deze zomer was ik gastenleider op Dopersduin. Ik had mijn klankschalen meegenomen, want ik dacht: dan kan ik een workshop geven voor de mensen die dat willen. Maar ja, waar laat je die dingen? Dus had ik ze maar zolang in de kerk neergezet. Er nooit bij stilgestaan wat de mensen zouden denken als ze die eerste avond binnenkwamen voor de viering, ha, ha, ha! Ik heb ze niet in de vieringen gebruikt hoor. Het past niet bij iedereen, je moet het nooit opdringen. Bij de workshop waren vijfendertig mensen en ze waren echt geïnteresseerd, er was meer ruimte dan ik had gedacht.’

‘Een viering, dat is altijd een compromis. Ik moet het wel kunnen dragen, het moet bij me passen. Ik ben niet tegen de bijbel, helemaal niet. Maar ik ben er te weinig in thuis. Hoe vind je dan de juiste teksten? Daar wil ik me de volgende keer meer in verdiepen. Want juist de combinatie lijkt me spannend, twee werelden bij elkaar brengen. Hoewel, het is natuurlijk gewoon één wereld, alleen misschien een andere taal. Bijvoorbeeld: het begin van een viering begint met een moment van inkeer. Je wordt stil, laat achter wat je bedrukt en beroert in het dagelijkse leven. Je stelt je open, hart en ziel. Ik doe aan het begin eigenlijk hetzelfde. Alleen vraag ik mensen eerst om goed rechtop te gaan zitten. Voeten op de grond, even aarden, heel bewust zitten. En zich dan te richten op de één-puntigheid van energie. We noemen het anders, maar er gebeurt hetzelfde. Het is allebei liturgie. Je achtergrond en geschiedenis bepalen hoe je ermee omgaat, welke woorden je gebruikt. Niks zweverigs aan.’

‘Voor mij is spiritueel leven: je pad volgen, je Zelf ontwikkelen, je ziel. Dat is keihard werken en heeft niets met wierookstokjes of goeroes of soepjurken te maken – ‘oh, ik ben zo spiritueel en dat is zó leuk…’ Als je van die zelfgenoegzame uitspraken hoort moet er eigenlijk al een belletje gaan rinkelen. Want als je echt probeert je Zelf, je ziel te ontwikkelen, kom je jezelf zo hard tegen, daar is niks leuks aan. Nou ja, uiteindelijk wel natuurlijk. Ha, ha, ha!’

Photo Credit: Wim de Heus

Doopsgezind NL
Het maandblad van de Doopsgezinden in Nederland.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *