Doopsgezind NL: Gegeven

Op een dag was ik er. Zomaar. Had iemand mij geroepen?

Ik kan het me niet herinneren, wat niet zo gek is, want ik kan me sowieso niet zoveel van dat moment herinneren. Het eerste wat ik deed was mijn moeder roepen, hetgeen de omstanders opvatten als huilen. Meteen daarop begon ik te groeien. Ik groeide en groeide, niet alleen mijn lijf, maar ook mijn zintuigen en mijn denkvermogen. Ik begon de wereld te zien en te horen. Grote mensen denken vaak dat kinderen zich wel zullen verwonderen over die grote wereld, vol vliegende vogels en vliegtuigen. Wat bijzonder toch dat die niet uit de lucht vallen! Maar kinderen verwonderen zich daar niet over. De wereld is zoals die is. Het gras is groen, de lucht is blauw, kinderen gaan naar school, vliegtuigen vliegen, olifanten eten balen hooi. Wat is daar nou voor bijzonders aan? Column door Carolien Cornelissen.

Pas later, als je groter wordt, ontdek je dat niet alles zo vanzelfsprekend is. Sommige kinderen gaan niet naar school, sommige vliegtuigen vallen wel uit de lucht. Juist doordat het soms anders is, in andere gezinnen, andere landen, andere tijden, begint de verbazing, de verwondering. Verwondering over het gemak waarmee een vogel vliegt, over een kind dat met alles erop en eraan geboren wordt. Soms leidt verbazing tot verontwaardiging. Want de dingen in het leven zijn niet gelijk verdeeld. Chris Froome heeft goede benen en Stephen Hawking heeft goede hersens, maar weer niet die benen. Ik heb van allebei maar gewone versies. Anderen hebben zelfs dat niet. Waarom ben ik zo en de ander zó? Waarom is dit mijn lijf, is dit mijn leven? Waarom ben ik wie ik ben? Is er wel een waarom of moeten we gewoon constateren dat al die verschillende levens een gegeven zijn? Het leven als gegeven. Mijn leven is mij gegeven, een geschenk, cadeautje van God.

Niet altijd zijn we blij met dat cadeau. We mopperen over de gebrekkigheid ervan, kijken jaloers naar anderen die groene vingers, gouden handen of een fijne neus hebben gekregen. Waarom hebben wij die niet?! We zouden een protestbrief kunnen sturen naar God, waarin we eisen dat iedereen voortaan een gelijke startkwalificatie krijgt, maar ik ben bang dat we ernstig ruzie gaan krijgen over hoe die startkwalificatie er dan uit zou moeten zien. Dus het gaat niets worden met die brief. We moeten het doen met wat we gekregen hebben. En zo beroerd is dat nou ook weer niet, want we zijn allemaal Gods kinderen, geschapen naar Gods beeld en gelijkenis. Dat is onze startkwalificatie, daar mogen we mee aan de slag.

Maar wat? En hoe? Als je een nieuwe tv koopt, krijg je daar een gebruiksaanwijzing bij. ‘Gefeliciteerd met uw aankoop! Lees deze gebruiksaanwijzing goed door, voor u het product installeert. Bij problemen kunt u contact opnemen met de fabrikant.’ Zo’n prachtig boekwerkje met stap-voor-stap instructies ontbreekt echter bij het cadeau ‘leven’. Het is meer een Doe-Het-Zelf en Zoek-Het-Maar-Uit pakket. Dat maakt het leven tot een uitdaging. Hoe gaan wij ons leven gebruiken? Wat doen we met dat hemelse cadeau? Het aardige is dat mensen door de eeuwen heen zelf gebruiksaanwijzingen zijn gaan schrijven. Soms heel gedetailleerd, meestal in de vorm van verhalen. Daarin vinden we aanwijzingen over hoe je dat kunt doen: leven. Hoe kun je ervoor zorgen dat het een puinhoop wordt – een hel – en hoe kun je van het leven op aarde een hemelse gebeurtenis maken? De keus is aan ons. Ik denk overigens dat optie twee de leukste is.

Zo komt het dat ik onderweg ben door het leven, samen met allemaal andere mensen, die hun leven ook maar cadeau hebben gekregen. Werd ik daartoe geroepen? Heb ik er zelf om gevraagd? Ik heb geen idee. Maar ik ben blij met mijn cadeau.

Carolien Cornelissen is predikant in de doopsgezinde gemeente Utrecht en lid van de Adviesgroep Geestelijke Zaken van de ADS.

Photo Credit: Johan Tempelaar

Doopsgezind NL
Het maandblad van de Doopsgezinden in Nederland.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *