Doopsgezind NL: Alice in Energieland

Elektriciteit komt uit een stopcontact en je moet oppassen dat je de stekker er niet met natte handen in doet, want dan krijg je een schok. Om te koken steek je met een lucifer het gasfornuis aan. ’s Winters brandt de kolenkachel. Zo was dat in mijn kinderjaren. Het liefst had ik het zo gehouden. Maar ik heb er een hoop ongemakkelijke kennis bijgekregen – terwijl de kolen bij de Eemshaven opnieuw branden. Column door Marion Slotboom.

Nadat in de jaren zestig de westerse oliemaatschappijen moesten inbinden, volgden heerlijke autoloze zondagen en betere prijzen voor de olieproducerende landen. Bleef het daar maar bij. Er kwamen onrustbarende rapporten over de aantasting van de aarde. Door ons en dus ook door mij! Alles wat je deed had catastrofale consequenties als je niet uitkeek. Dus deed ik voortaan inkopen in biodynamische winkels. Maar mijn onschuld was ik kwijt en ik kon me heel goed voorstellen hoe Eva zich gevoeld moet hebben na die eerste hap.

Toen werd de hele wereld ‘vermarkt’. Van de aardappel tot en met de zorg en de energie. Ik werd consument, liefst een calculerende consument, want anders was ik een dief van mijn eigen portemonnee. Met deze banale richtingwijzer moet ik de marktjungle in. Naakt en bibberend word ik geacht mij een weg te banen, met behulp van onduidelijke sites waar ik mijn consumentenvoordeel op af kan lezen. Onderweg moet ik ook letten op mijn ecologische voetafdruk. ‘Gelukkig’ kan ik bomen laten planten om die te compenseren… Misschien wel in de tropische regenwouden die dagelijks worden omgehakt?

Zo zwabber ik tussen gevoel en verstand, met gelukkig één leidraad die er in de jaren zestig is ingeramd: wantrouw de multinationals. Het ‘militair-industriële complex’ zoals dat toen heette. Ik zei Nuon vaarwel toen kleinere energieleveranciers in aantal toenamen. Ondanks het gedoe van overstappen en een onaangename, volstrekt niet genoemde naheffing. Maar vervolgens verzandde ik helaas opnieuw in een tobberig dilemma. Er begonnen minder fraaie geruchten rond te zingen over mijn nieuwe leverancier… Nu betrek ik mijn stroom van een windmolen die ik zelf heb uitgekozen. Foto met boer erbij. Ik kan hem opzoeken en een kop koffie met hem drinken. Het geheel wordt gefinancierd door de Triodos Bank en ook dat schept vertrouwen.

Ik heb nog gevraagd naar de herkomst van het gas en dat blijkt te worden aangekocht met de grootst mogelijke compensatie van de CO2-uitstoot. Je kunt dus vragen stellen en je krijgt nog antwoorden ook. Al begrijp ik ze niet. Tevreden doe ik waar mogelijk mijn boodschappen bij de middenstand en vermijd supermarkten. Behalve als ’s avonds mijn sigaretten op zijn. Ik eet biologisch en nu bereid ik dat eten ook nog eens met nette energie. Hoewel machteloosheid overheerst, heb ik toch het gevoel mijn (kiezel)steentje bij te dragen. Ik doe het goede.

Maar… op de fiets naar de Singelkerk zie ik op de Herengracht de naamplaat van mijn energieleverancier glanzen in de zon. In de Gouden Bocht nota bene. Zijn ze nu al in de valkuil van het succes getuimeld? Willen ze nu al meedoen met andere grote jongens? Moet ik binnenkort wéér verkassen?

Marion Slotboom is redactielid van Doopsgezind NL. In 2013 werd zij lid van de Doopsgezinde Gemeente Amsterdam, waar zij zich onder meer inzet als kerkenraadslid.

Photo Credit: Jean Nieves via Compfight cc

Doopsgezind NL
Het maandblad van de Doopsgezinden in Nederland.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *