Donker – Ode aan de kathedraal

Het is donker hier. Ik zie niemand maar heel in de verte hoor ik zacht gepraat. Langzaam schuif ik, voetje voor voetje, naar de achterste bank en neem plaats. De macht van het gebouw overweldigt mij. Het zachte gezang brengt me in een soort roes. Ik leg mijn hoofd in mijn nek en aanschouw de hoogte, de gekleurde ramen, de gewelven.

De breedte ook, met al zijn nissen en kapelletjes. De heiligen kijken je aan vanuit elke hoek. Ik ben zeker niet de enige, er zitten meer mensen. Eilandjes, net als ik. Geweldig om even anoniemand te zijn….

Of het nou Antwerpen, Brugge, Boedapest, Barcelona of gewoon in Nederland is, ik laat me keer op keer verleiden tot het betreden van de kathedraal. Niet omdat de diensten daar zo geweldig zijn, of om de gezellige sfeer die er hangt, maar eigenlijk puur om de aantrekkingskracht van de heiligheid. De uitstraling is zompig, lomp, zwaar en log. Tegelijkertijd is de sfeer zo licht als een veertje. De honderden kaarsen, gekleurde ramen en de lichte galm.

Is het niet het enige rustpunt in je vakantie; in je leven. Als je binnen komt waan je je in een vacuüm. Je waant je in een wereld buiten de onze. Je ziet geen mensen meer met fototoestellen, afritsbroeken en schreeuwerige hawaïhemden. Ineens is dat alles verdwenen. Het is alleen jij met je hoofd in je nek. Starend naar alles wat rust uitstraalt.  

Behalve deze rust is het een plaats die je laat geloven. De ultieme plek om te geloven.  

De meest vastgeroeste atheïsten durven een kathedraal niet binnen te gaan. Bang voor de overweldigende invloed dit bouwwerk op hen zou kunnen hebben. Bang voor de god die er ineens toch blijkt te zijn. Zelfs doopsgezinden zullen direct bevestigd worden in wat ze geloven en in wie. Waarom ze geloven is niet van belang. Je weet het gewoon.

Deze rust en overtuiging veroorzaakt de kathedraal. In elke porie zit die zekerheid. In elke oude steen en in elke hoek wordt je overtuiging versterkt. De macht grijpt je aan en laat je niet meer los. Eigenlijk wil je nooit weer weg. Je wilt jezelf overgeven aan wat je voelt. Je wil ineens je niet meer doopsgezind voelen. Je wilt in plaats van mensen om je heen verdwijnen. Je wilt anoniem zijn. Je wilt kunnen zitten achter in de kerk en aan het eind wil je rustig weg kunnen gaan, zonder dat iemand je ziet. Zonder dat iemand met een kopje koffie je vraagt hoe het gaat of wat je van de dienst vond. Tot jezelf komen in extreme mate.

Geloven is geen sociaal gebeuren, het is iets van jezelf. Iets waar je niemand anders voor nodig hebt, dan jezelf. Je wilt een roes, je wil een plaats, je wil niemand zijn, je wil weten in plaats van geloven. Je wilt een eigen bank achter in de kerk en een dominee die mooie verhalen verteld. De doopsgezinde dominee mag blijven, zijn verhalen en interpretaties zijn een meerwaarde. De tolerantie mag ook blijven. Homoseksuele, dikke, lange, korte, allochtone, transseksuele, jonge, oude, man of vrouw, iedereen mag blijven.

Maar in godsnaam, laten we de kathedraal bevolken!
…..het is hier heerlijk. De man praat en ik luister. De kaarsen flakkeren door de tochtige kerk. Iemand hoest, iemand fluistert. De ramen kleuren heel mooi door het zonlicht. Zou dat God zijn die even naar binnen kijkt?
Ik hoop het maar. Die hebben we te lang niet gezien…

Kalle Brüsewitz
Kalle Brüsewitz (soulchecker.nl) is afgestudeerd in de theaterwetenschappen en kunsteducatie en is werkzaam als freelancer op het gebied van journalistiek en kunsteducatie. Hij noemt zich SoulChecker en zoekt naar dat waar mensen zich geraakt door voelen; in kunst, politiek en religie. Ook werkt hij als coördinator in een Aanloopcentrum voor iedereen die behoefte heeft aan koffie en een praatje.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *