'Dominee X wil vrienden met je worden'

De kwestie: ik voel me niet meer thuis op Facebook, in mijn sociale leven.
Weet niet goed hoe ik me moet gedragen.
En wat ik daar met mijn vrienden wil delen.

Lokatie: Overal waar mijn mobiele telefoon en internet aanwezig zijn.Tijd: Sinds een paar maanden.
Gevoel: Ongemak.

Dit is niet de eerste keer dat ik me zo voel, realiseer ik me. Vorig jaar kwamen allerlei mensen uit mijn middelbare-schooltijd me hun vriendschap aanbieden. En dit terwijl ik dacht dat ze ergens anders leefde. Na enige tijd heb ik hen toen geaccepteerd. Ook al hadden we elkaar minstens zeven jaar niet gezien of gesproken. En gaan we dat de komende zeven jaar waarschijnlijk ook niet doen.

Sommige vriendschappen blijven. Blijkbaar.

Maar nu is de situatie ingewikkelder. Mijn predikant vraagt namelijk of ik vrienden met haar wil worden. En ze is niet de enige. Mijn baas meldt zich. Mijn supervisor. Nog een dominee. Mijn (hoge) leraren. Collega’s van de kerk. Mensen met wie ik nog hoop samen te werken.

Ter illustratie, zo ziet de situatie er nu uit:

 

Op dit moment mag ik mij dus de vriend noemen van negentien theologen en mijn baas. Mensen die ik zag als mijn superieuren. Die mij op hun beurt zagen als kerkganger, student, werk- of deelnemer. Of gewoon iemand die qua leeftijd hun kind had kunnen zijn.

Met deze vrienden ga ik voortaan informeel en authentiek om. De formele rollen zijn nu écht verdwenen. X is net zo min dominee als ik kerkganger. En het leeftijdsverschil doet er ook niet meer toe.

Dit past goed bij mij – ik maak immers geen scheiding tussen werk en privé. Overal kan ik authentiek en mezelf zijn.

Of geeft mijn groeiende ongemak aan dat ik maar doe alsof?

Lees hier verder…

Inger van Nes
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *