Digitale Kerk stopt religie definitief achter voordeur

Kerken lopen leeg, maar de gelovigen lopen te hoop bij de sociale media. Hoewel sociaal? Ieder individu zit nu in zijn eentje achter zijn Phone of Pad en linkt hoopvol naar een aanlokkelijke viering om mee te twitteren over het belang van geloven in een God die dat allemaal overstijgt. De kerkgemeenschap is wel verstrooid: niemand zit meer naast elkaar in de kerkbanken.

De door de PKN voorgeschreven dominee die de dienst leidt, ligt ietwat ziek op bed, maar dankzij zijn iPad2 is het geen probleem aanwezig te zijn in zijn digitale kerk. Met een warme kruik in zijn rug, een kopje thee met rum om zijn keelpijn te bestrijden, ligt hij comfortabel aan bij zijn kerkgemeenschap. Hoewel, gemeenschap? Hij kent bijna niemand, hooguit enkelen die ook een kerk op internet hebben geplant en die dat ook hebben rondgetwitterd.

De aanwezigen zijn eveneens digitaal aanwezig, ook in bed, of op de bank, of in het park aan een picknicktafel, genietend van koffie uit de thermosfles. Een enkeling heeft zelfs een kerk opgezocht om in alle rust de digitale dienst mee te kunnen doen. En nu maar hopen dat de batterijen vol genoeg zijn, want nergens is een wandcontactdoos te bespeuren om contact te kunnen blijven houden met anderen die eveneens online zijn met Jezus.

Met Jezus? Zou die er ook zijn? ‘Waar twee of drie mensen bij elkaar zijn, omdat zij bij Mij horen, ben Ik bij hen,’ zegt Jezus in Mattheus. Zou dat ook elektronisch gelden? Jezus heeft daar geen iPad voor nodig. Samen met Zijn Vader kan hij de mensen zonder internet ook wel volgen, maar het baart de goden wel zorgen. Al die mensen, eenzaam achter hun contactdoos, trachten een gemeenschap te vormen, weggelopen uit de kerken en nu elkaar virtueel weer opzoekend. Maar na afloop samen nog even doorpraten in het café naast de kerk is er niet meer bij.

Een kerk planten op internet, dat is misschien wel de meest geschikte manier om een effectieve scheiding tussen Kerk en Staat te organiseren. Iedere religie blijft dan thuis achter de voordeur, niemand die last heeft van je keppeltje of hoofddoek, je kruisje of boerka. Er hoeft geen hoorzitting meer te komen over een verbod op religieuze symbolen. De digitale snelweg is een eigentijdse grens tussen Kerk en Staat geworden. Tofik Dibi kan rustig gaan slapen.

Illustr: dokimos.org. (secondlife)

Paul Delfgaauw
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *