Dementie en loslaten

Dementie is misschien wel een van de naarste aandoeningen die een mens kan treffen. Tegelijkertijd neemt het aantal wellicht toe, als een consequentie van ons slagen de dood steeds verder uit te stellen. Hoe kan een geestelijk verzorger hier mee omgaan? Tim van Iersel laat zijn licht hier op schijnen.

Eenzaamheid in werk

Tim van Iersel beschrijft in zijn artikel een gevoel van eenzaamheid. Die kan toeslaan als herhaalde inzet bijvoorbeeld niet werkt. Het kan een mens bekruipen als wat er voor die persoon gedaan wordt niet wordt erkend. Een dementerende kan uiteraard veel moeite hebben te begrijpen waarom wat er voor hem of haar gedaan wordt van belang is. Dan kan die persoon kwaad worden. De verzorger kan dat dan weer een gevoel van schuld opleveren of twijfel, omdat het toch om een directe confrontatie gaat. Het stopt overigens niet bij zij die aan dementie lijden. Ook de naasten kunnen zich tegen de hulpverleners richten. Dat kan uiteraard vervelend voelen.

Berusting in overgave

Van Iersel raadt aan veel te accepteren. Hij stelt dat het de ziel is waar het nog om gaat in een toestand van dementie. In zo’n stadium raken zaken als denken en geheugen verloren. Voor velen zijn dat nu juist de meest elementaire zaken die ons bestaan bepalen. Als al die lagen van betekenis wegvallen, wat houden we dan nog over? Dat is volgens van Iersel de ziel. Als dat uitgangspunt gekozen wordt is het volgens hem ook gemakkelijker om zaken los te laten en te accepteren. Het is beter te aanvaarden dat niet alles begrepen wordt of dat uitleg niet goed wordt geregistreerd. Het is niet langer waar het volgens hem om gaat.

Omgaan met lijden

Het lijden wordt ook vergeleken met dat van Jezus, die volgens van Iersel ook een strijd heeft doorgemaakt, gekenmerkt door verzet om uiteindelijk in acceptatie uit te monden. Het is een strijd die hij bij dementerenden en diens zorgverleners tegelijk herkent. Het is moeilijk om te accepteren dat je aan dementie lijdt. Het is ook moeilijk om te accepteren dat een hulpverlener niet meer kan doen dan hij kan doen voor deze mensen. Hij raadt dan ook af een al te sterk gevoel van schuld op te bouwen, gebaseerd op het oude “niet klagen maar dragen” idee. De last die je dragen moet is dat je niet meer kunt doen, niet dat je nooit genoeg doet, zo lijkt hij te redeneren.

Lees het volledige artikel Dementie: een harde les in loslaten op de site van de Bezieling.

Claudia Pietryga
Claudia deed zowel een sociaal-agogische als journalistieke opleiding en is alweer bijna tien jaar freelance journalist. Ze schrijft het liefste over maatschappelijke onderwerpen en publiceerde onder meer stukken in de Flair, Hallo Jumbo, Spits, Het Parool, diverse blogs, lokale bladen en uiteenlopende (online) media voor met name ondernemers.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *