De verstilde hoop van Bill Fay

Singer-songwriter Bill Fay werkte 40 jaar in fabrieken en andere baantjes nadat zijn twee studioplaten uit de jaren zestig en begin jaren zeventig flopten. Hij bleef al die jaren liedjes schrijven, en beleefde in 2012 met zijn nieuwe plaat alsnog een doorbraak. Een plaat die zijn bijzondere persoonlijke spiritualiteit laat horen.

Aan het eind van 2012 maakt iedereen zijn lijstjes met favoriete platen van het jaar. Een album dat veel mensen ontgaan zal zijn is Life is People van Bill Fay. Hij gaat toch al weer 45 jaar mee als artiest. In 1967 en 1971 maakte hij twee platen die bij verschenen al bijna vergeten waren. Zijn label ontsloeg hem en het werd veertig jaar stil rondom Bill Fay, die overigens rustig in stilte doorschreef aan nieuwe liedjes. Pas in deze eeuw kreeg hij een beetje aandacht doordat artiesten als Nick Cave en Jeff Tweedy (van Wilco) hem begonnen te promoten en coveren. Bill Fay covert als dank Jesus, etc. van Wilco op zijn nieuwe album en laat Tweedy meezingen op This World.

En nu is er na al die jaren een nieuw album, Life is People. Fay heeft nog steeds zijn baard, zij het dat die niet meer zo enorm is als in de jaren ’70. Hij zingt nog steeds over zijn geloof. Het einde der tijden lijkt echter verder weg te zijn dan vroeger. Op Time of the Last Persecution liet Fay zich inspireren door de visioenen over de apocalyps in de bijbelboeken Daniël en Openbaringen. Het klinkt behoorlijk symfonisch en licht psychedelisch als hij zingt over de tijd van de antichrist die is gekomen. Het past op een wonderlijke manier in de hippiegeest van die tijd, waarin milieuvervuiling en de koude oorlog voor angst en onrust zorgden.

life is people                  time of the last persecution

Het verhaal gaat dat Fay het album opnam in één dag als reactie op het doodschieten van vier demonstranten door politiegeweld bij studentenprotesten aan de Kent State University in Ohio (Crosby, Stills, Nash and Young zongen hier ook over in Ohio). Fay vond ook inspiratie in het werk van de jezuïtische theoloog Pierre Teilhard de Chardin, die veel schreef over de evolutie van de natuur. Zijn ideeën over een uitmonding van de aarde in een rijk van gerechtigheid en vrede, verklaren misschien de merkwaardige combinatie van doem en hoop op Time of the Last Persecution.

Net als veertig jaar geleden maakt Bill Fay zich nog steeds druk over de wereld. Oorlogen, onderdrukking en geweld maken de wereld een wrede plek voor veel mensen. De opbrengst van de plaat schenkt Fay aan Artsen zonder Grenzen. Het leed in de wereld drukt zwaar op zijn schouders. Maar Fay richt zich vooral op wat het leven de moeite waard maakt: geloof, hoop, liefde en het alledaagse wonder van het leven.

In City of Dreams is Bill Fay een straatveger in een stad vol wolkenkrabbers met duizenden ramen, die hem angst inboezemen. Maar daarboven is de lucht waar hij zijn blik op richt, met wolken die niet tot de goederen behoren die verkocht kunnen worden, waar het in die stad om draait. Bill Fay wacht op de stad van God die zal komen als ‘wat is zal zijn wat was’. Hij voedt die verwachting door zich in het nu op de natuur te richten en niet op de zielloze objecten in de stad.

Bill Fay laat zijn verwondering de vrije loop op Cosmic Concerto (Life is People) vol beelden van menselijke gelegenheid voor elkaar en kleine wonderen van de natuur. Je zou het sentimenteel kunnen noemen, maar het heeft iets van de naïviteit van de manisch-depressieve Daniel Johnston (zie ook deze prachtige docu om te zien dat Johnston ook bezig is met het einde der tijden) of om een andere getroubleerde, doch hoopvolle geest te noemen, Brian Wilson (van the Beach Boys).

Het album sluit af met een afscheidslied voor een stervende. Het lied wordt gezongen voor iemand die vertrekt naar een kust waar geen mens iets over kan zeggen, The Coast No Man Can Tell. Fay heeft een breekbare en desolate stem, een beetje zoals Johnny Cash op zijn laatste opnamen.

Op Time of the Last Persecution klonken echo’s van de bizarre apocalyptische visioenen van het bijbelboek Openbaringen. Op Life is People klinkt iets door van het slot van dat bijbelboek, dat een stuk lieflijker is, in het nummer The Healing Day. De koninkrijken van deze wereld maken niet meer de dienst uit, de aarde is een plek van spel en natuur.

Bill Fay probeert die hoop levend te houden in een wereld die hem dat niet makkelijk maakt. Door te genieten van mensen, de natuur, en van het wonder dat we überhaupt bestaan (The Never Ending Happening) en door in vrede met zichzelf de hoop levend te houden. Zie en luister tot slot naar dit prachtige Be at Peace with Yourself met een heus gospelkoor:

Ruben Altena
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *