De sacraliteit van de stilte

Stilte is meer dan een uiterlijke stilte. Dat merken we als we gaan zwijgen. Dat kan aanvankelijk heel confronterend zijn. We komen in contact met onze onrust, met onverwerkte ervaringen en gebeurtenissen.

Maar als we daar doorheen gaan opent de Stilte een andere dimensie voor ons. Een dimensie die een diepere laag is. Ik zeg liever dieper dan hoger omdat psychische problemen vaak met aarding te maken hebben.

Die diepere laag die als een innerlijke stille ruimte is kun je God noemen. De interpretaties zijn niet belangrijk en kunnen verscheiden zijn. Maar de vruchten zijn wel eensluidend: Oervertrouwen, basisrust, Liefde en een weten dat het goed is zoals het is. Wat onze interpretatie moge zijn, als we deze waarden gaan ervaren, weten we dat het hier om gaat. Dit heeft met geluk ervaren te maken. Het geeft vervulling en maakt ons gelukkig.

Wat maakt dat het in onze tijd zo moeilijk te ervaren is? We hebben alles en voelen ons depressief en lusteloos. Het aantal zelfmoorden lijkt elk jaar te stijgen in onze samenleving. De kranten staan bol van de passionele moorden. Er is onze koopzucht, genotverslaving en relatieverslaafdheid. Maar we worden er niet gelukkiger op. We zwijgen niet meer en krijgen de hele dag prikkels tot ons. Het is een cultuur van “te”. Te veel info, te veel activiteiten, te veel mensen, te veel lawaai, te veel spullen. Het is een kwantitatieve cultuur geworden. De kwantiteit staat voorop in plaats van de kwaliteit. Zoals vroeger toen we nog eenmaal in de week naar de kerk gingen. Dat was tenminste een uur bezinning, stil zitten zijn en zwijgen. Nu sporten we op zondag: doen, doen, doen, doen. Met alle respect voor sport en het teamspel dat heel mooi en gezellig kan zijn maar het is geen zingeving.Ook al speel je op topniveau; succes is geen zingeving.

Die zingeving vinden we als we stil worden. Meer dan dat, als we in die stilte achter de stilte terecht komen. Daar komen we bij het onnoembare Mysterie uit. Noem het een aanwezigheid, iets of iemand, dat ons ego overstijgt. Een transcendentie die we pas ervaren als we ons in stilte inkeren in onszelf. Op dat raakvlak van immanentie en transcendentie groeit er een heel diep basisvertrouwen in ons. Een basisvertrouwen dat ons vanuit geen enkel psychologisch-therapeutisch perspectief geschonken kan worden. Noch vanuit de ideale opvoeding.

Karl Marx klasseerde de transcendente ervaring die we vanuit de immanentie ervaren, als opium voor het volk. Misschien doelde hij op de instituten die zich beroepen op deze ervaring maar er lang niet altijd naar leven. Nee dan is voor mij de ongebreidelde consumptiedrang van de huidige mens veel meer een opium voor het volk. Met een nog veel kwalijker effect namelijk de verslaving die de mens van zichzelf doet vervreemden. En daarmee van zijn medemens.
Dus leve het religieuze opium dat leidt tot basisvertrouwen, menselijkheid en medemenselijkheid. Kortom Liefde met een grote L.

In de Stilte komen we op dat kruispunt van immanentie en transcendentie. Daar wordt ons ego gekruisigd om te komen tot een heelheid. Daar vinden we heling en breken open uit de cocon van egoïsme, zelfzucht en materialisme. De ratrace waar we allemaal door bedreigd worden. De kwetsbaren het eerst, maar ook de zogenaamd “gezonden”.

Mijn advies is: ruim een plek in je leven in om tot inkeer, stilte en gebed te komen. Geef ruimte hieraan en je komt bij een diepe vreugde en diepe vervulling die geen gadgets ter wereld je geven kunnen. Zingeving wordt dan een vanzelfsprekendheid.

Miek Pot is bekend van haar boeken over de stilte. Ze bracht twaalf jaar door in een kluizenaarsklooster en kwam in contact met haar diepste wezen.

Info: www.miekpot.com

Miek Pot
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *