De paradox die het leven heet

Aanstaande Zinwebcafé zal Karin Melis te gast zijn. In deze ondersteunende tekst gaat ze in op ‘de paradox die leven heet’, waarin ze ingaat op thuiskomen, op weg gaan en loutering. Meer informatie over het Zinwebcafé vindt u hier.

En als ik ga, dan blijf ik.
Ik wil me ergens thuis voelen en ik wil erop uit. Sterker nog, ik moet op weg, het leven is ten slotte een langdurige bezigheid van maar gaan en maar gaan. Het woord existentie zegt het al: ik treed buiten mijn oevers. Erop uittrekken niet alleen in letterlijke zin, maar vooral ook figuurlijk: ik trek uit naar die ander. Zoals mijn handen naar hem of haar uitstrekken of mijn gedachten naar die ander uitgaan. Tja, die ander. Met hem, met haar willen we contact waarin we kunnen verschijnen, gezien worden. Contact als vrijplaats voor onze onherhaalbaarheid en ons onmisbaar zijn. Maar ook hier weer die tegenstrijdige spanning: als de verschillen zo groot zijn dan staren we elkaar aan in onbegrip. Kennelijk is er ook een dragende grond van enige overeenstemming nodig om naar elkaar toe te kunnen lopen.

Bestaan is een paradox
Ziehier in welke weerstrevige spanning ons bestaan zich bevindt. Ja, ons bestaan is een paradox, staat bol, en soms stijf, van tegenstrijdigheden. Ik noem er nog een: mijn leven is niet mijn individuele bezit, ik heb geen exclusief eigenaarsrecht. Natuurlijk, in de allereerste plaats omdat het me ongevraagd gegeven is. Een geschenk zogezegd, dat je echter niet kunt inruilen voor iets leukers. Maar mijn bestaan wordt ook diepgaand geraakt door dat van anderen. Zoals mijn leven op zijn beurt weer dat van anderen, soms onuitwisbaar, aanraakt. We merken dat het heftigst als iemand ons ontvalt, als die ander vertrekt of naar de andere kant van de wereld verhuist. Dan staren we naar die lege plek in ons leven en vragen ons af of we nog wel thuis kunnen zijn in dit onttakelde gebeurden dat wij ons leven noemen. Als het echt helemaal van ons was, hoe kan het dan dat iemand er een hapje uit heeft genomen. En waar is dat stukje in vredesnaam gebleven?

Delen
Maar als is mijn leven dus inderdaad van meet af aan gedeeld, zo je wilt een coproductie, ik blijf geroepen om mijn bestemming te zoeken. Een weg die niemand anders kan gaan dan ikzelf. Dit kun je niet uitbesteden. En tegelijk, jawel: al ga je moederziel alleen, aan je handen zijn onherroepelijk onzichtbare anderen. Uit het verleden en het heden. Ze manen je aan, ze bemoedigen je, ze dwarsbomen je. Ze zijn de onvervangbare vormgevers van je gaan en je staan. Hoogstwaarschijnlijk vervloek je ze, maar het is niet denkbeeldig dat je ze uiteindelijk omarmt. Tja. 

Komend Zinwebcafé:
Karin Melis over: thuiskomen, op weg gaan en loutering Interviewer: Mirjam Windrich Boekencolumn door Frederik Lobbrecht van Boekhandel Kirchner in Amsterdam. Borrel na.
Tijd: woensdag 5 november om 18.00 uur. Meer informatie.

Afbeelding: h.koppdelaney via Compfight cc.

Karin Melis
Karin Melis (karinmelis.nl) is filosoof, docent, publicist en gesprekspartner. Ze is in de eerste plaats een toehoorder: pogend te delen wat ze ontvangen heeft en te horen wat anderen haar te zeggen hebben. Altijd verkennend, immer onderzoekend.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *