De moedermessias en De Weg van de Buggy (I)

Vrouwen die lijden aan het Messiassyndroom, die dus het verlichten van het lijden in de wereld als onderdeel van hun religieuze Roeping zien, krijgen, zodra ze moeder worden, zelf te maken met een nieuwe vorm van lijden: het feit dat hun behoeftige kind hen hiervan afleidt.

Hoe kun je namelijk de hongerende kinderen in Somalië helpen, als je eigen kind om de drie uur blèrt om voeding? Een fatsoenlijke powerpoint voor die veelbelovende donor kost je een dag, omdat je om de haverklap ofwel naar de gangkast moet rennen om melk af te kolven, ofwel de kinderopvang moet herinneren aan het feit dat er tegenwoordig drie schepjes Nutrilon in het flesje met gefilterd water moeten.

Nee, het is niet makkelijk om een moedermessias te zijn. Het erge is ook nog dat, sinds je moeder bent, de kinderen in Somalië er nog magerder uit lijken te zien. Als ze op tv zijn, kijk je net zo zorgelijk naar hun naveltjes (zijn die goed geheeld?), oogjes (staan die helder?), en huid (veert die terug?), als naar die van je eigen kind elke morgen. En dan de moeders en vaders van die stervende kinderen! Je lijdt met hen mee alsof het om je eigen kind gaat. Belangrijker dan ooit lijkt je Roeping, maar nog nooit had je zo weinig tijd en energie om die te realiseren.

In de nachtelijke uren waarin je je kind voedt, vraag je je af hoe je grote voorbeelden dit dilemma zouden hebben aangepakt, als zij toegewijde vaders waren geweest. Maar Jezus, zelf waarschijnlijk geen vader, riep zijn discipelen op om hun families te verlaten en alleen hem te volgen, zoals in het Evangelie van Mattheüs. Siddhartha Gautama, de toekomstige Boeddha, verliet zijn vrouw en pasgeboren zoon Rahula (wiens naam vaak als ‘obstakel’ wordt vertaald). En Guru Nanak, de grondlegger van de Sikhreligie, verkoos reizen door Azië en het Midden-Oosten boven de kinderkamers van zijn zoons.

Je denkt aan de immense vrijheid die die mannen moeten hebben gehad. Geen huishoudelijke verantwoordelijkheden, en niet dat knagende gevoel van ‘alles goed willen doen maar falen op alle fronten’, omdat zij zich volledig overgaven aan één ding. Of aan God, zo je wilt.

Maar is alles opgeven noodzakelijk voor het vervullen van een religieuze Roeping? Is dat echt wat God verlangt? Terwijl je kind haar nachtelijke slokjes wegklokt, herinner je je dat zowel de term nekkhama in het Boeddhistische Pali Canon, als de Christelijke term ascese verwijzen naar het belang van verzaking. Dat wat je niet hebt verzaakt, is een obstakel op de weg naar fundamentele goedheid, verlichting, vereniging met God.

Je legt je baby terug in het wiegje. En terwijl je tepels ‘opdrogen aan de lucht’ die goud kleurt in de morgenzon, besef je: Je hebt huis en haard al lang verlaten.

Wat maakt het uit dat de Weg geplaveid is met luiers in plaats van heilige teksten? Dat er geen dramatische afwijzing van het familieleven van je wordt gevraagd, maar juist een intensere toewijding? Dat je geen bebaarde man navolgt, maar een biljartbalkale baby? Net als het klassiek ascetische pad dat de historische mannen en enkele vrouwen gingen, leidt De Weg van de Buggy tot verzaking.

Je oude leventje kieperde overboord toen je de ‘baby aan boord’ sticker op je autoraam plakte en van kraamkliniek naar kraamzorg reed. Je trad uit het centrum van je leven en werd dienaar van je kind. ‘Tijd voor jezelf’, focussen op één ding, je behaaglijke gewoontes, je nette huis, je eigen lichaam, vriendschappen, seks, je Somalië-project, zelfs je Roeping zoals je die kende… give Up-and-Go! Nog nooit liet je het allemaal zo makkelijk los. In plaats daarvan, geef je je over aan dat wat het leven nu van je vraagt. Of aan God, zo je wilt. Je moet wel. Je wilt wel. Meestal dan.

Op het nachtkastje liggen je aantekeningen voor je powerpoint over de voortschrijdende hongersnood in Somalië. Je baby knippert in het kraakheldere ochtendlicht. Je veegt een strootje uit het wiegje.

Ineens weet je hoe je die presentatie moet aanpakken.

Jeannine Suurmond
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *