De mens en de Griekse onduidelijkheid

Morgen is er een referendum in Griekenland, met mogelijk historische gevolgen. En met mogelijk geen enkele werkelijke verandering. Met enorm veel onduidelijkheid, zowel over het referendum zelf, als over het lot van Griekenland. Een onmogelijke situatie voor de mensen in Griekenland. Door Nicole des Bouvrie.

De mens van Griekenland

Zelfs als je al het nieuws probeert te volgen, is het lastig om werkelijk een beeld te vormen over wat er nu werkelijk gebeurt in Griekenland. Of, zoals ik gisteren twee oudere dames in de trein hoorde zeggen, wat er gebeurt met de griekse mensen, dat wil zeggen: de gepensioneerden. En dat zeiden ze niet alleen omdat ze zelf al op leeftijd waren. Nee, dat zeiden ze heel bewust, omdat zij als geen ander weten dat het juist de oudere mensen zijn die geraakt worden.

Mensen die hun hele leven lang gewerkt hebben, die het nooit altijd echt meegezeten heeft in het door corruptie geplaagde land waar geboorte en afkomst nog altijd meer geld in het laatje brengen dan hard werken. Mensen die met moeite in een klein appartementje kunnen wonen van hun verdiende pensioen.

Persoonlijke kant

Mensen zoals de moeder van een vriendin. Die rond moet komen van zoveel minder dan haar normale maandelijkse pensioen, want ja, iedereen in Griekenland moet natuurlijk zijn of haar steentje bijdragen om de financiële problemen op te lossen. Jammer dat corruptie en de massale uitzonderingen die alleen gelden voor veelal de zeer rijken. Wat er voor zorgt dat heel veel kleine beetjes een grote hoop moet worden – iets dat én meer leed brengt aan de totale bevolking én blijkbaar niet werkt. (Zie voor goede uitwerking van ‘de feiten van Griekenland’ het artikel in De Correspondent.)

Helaas weet ik vrijwel niets over wat er precies gaande is. Niet omdat ik niet wil, maar omdat het zo lijkt te werken. Alle informatie die ik krijg is gefilterd, en dan bedoel ik niet eens de media. Overheden geven beperkt informatie uit, er worden dingen gezegd die later weer ingetrokken worden maar ondertussen de mensen wel verontrust – of hebben ze daardoor juist een valse hoop gekregen.

Duidelijk en onduidelijk

Duidelijk is, dat de banken dicht zijn. Al een paar dagen. Dat het onduidelijk is of ze weer opengaan met euro’s of met drachma. Of het beetje spaargeld dat mensen nog over hebben überhaupt nog iets waard zal zijn, en of het nog op de rekening zal staan. Onduidelijk is ook, hoe mensen hun huur moeten betalen – of er straks nog meer mensen op straat zullen staan.

Duidelijk is, dat er een humanitaire ramp staat te gebeuren. Of er nu een Grexit komt of niet. Zoals in De Correspondent geschreven: “De structurele problemen met de Griekse economie zijn geen excuus om niets te doen aan de humanitaire crisis en het totale gebrek aan vraag waar Griekeland mee kampt. Belastingontduiking los je op door een competentere en minder corrupte belastingdienst te organiseren, niet door een economie om zeep te helpen.”

Rellen, meer inbraken (vind je het gek? “Er zijn berichten van een sterke toename van het aantal inbraken in mijn wijk, nu bewoners stapels geld in kastjes en onder matrassen hebben liggen.” Zie bericht in Trouw.) Misschien wel het einde van een economie. Grieken die in Europa leven en gebruik maken van hun Europese recht van vestiging – moeten die hun Griekse restaurants sluiten en worden ze uitgezet? Ja, misschien is dit allemaal te zwartgallig doorgedacht, maar het zijn de onzekerheden waar een hele grote groep mee kampt. Onzekerheid is niet rationeel, het vreet je op van binnen en het zorgt voor meer dan enkel slapeloze nachten.

Wat is de keuze?

Ondertussen werkt het propaganda apparaat in Griekenland op volle toeren. De moeder van mijn vriendin denkt dat het allemaal zo erg niet zal worden. Het is moeilijk om erachter te komen waarom ze dat denkt, bellen is duur en internet en een computer heeft ze niet. Het zal afwachten worden. Maar hoe lang. Wanneer beslis je dat de situatie voor jezelf niet meer houdbaar is? Wanneer de onmenselijkheid het overneemt en alles in gevaar brengt? En wat is eigenlijk de keuze?

Dat is misschien wel de wrangheid van dit referendum. Waarom doen we alsof er een keuze is? Er moet iets gedaan worden, daar hoeven we helemaal niet over te stemmen. En hoe komt het dat we na zoveel jaren, met zoveel technologie, we nog steeds af moeten gaan op meningen? Waarom zijn we nog altijd zo dom, zo onontwikkeld, dat we niet voor onszelf en elkaar kunnen zorgen?

Afbeelding: mitko_denev via Compfight cc.

Nicole des Bouvrie
(@Nobyeni, Nobyeni.nl) is afgestudeerd in de hedendaagse filosofie (PhD) en werkzaam als freelance filosofe, schrijfster en consultant. Ze leest veel, en is voornamelijk geïnteresseerd in waarheid en waarachtigheid, filosofie, kunst, en het leven.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *