De meester

Er zijn mensen, die hun leven lang weemoedig terugverlangen naar hun jeugd en hun schooltijd. Ik niet. Naarmate ik ouder word geniet ik steeds meer van het leven. Met één belangrijke uitzondering: de tijd in klas twee van de lagere school.

Toen was ik gelukkig, want toen had ik meester Brand. Dat was de liefste, knapste, vrolijkste meester van de hele wereld. Als ik moest schoolblijven (en dat was vaak) dan huppelde ik eerst naar de kleuterklas, om mijn kleine broertje op te halen. Vervolgens mocht die bij de meester op schoot, een boekje lezen, en vond ik het alleen maar gezellig, strafregels of niet. Als we op maandag ons psalmversje op moesten zeggen, zei ik: ‘ik kan het ook zingen hoor meester’ want dat vond hij vast mooier. Dit was, denk ik nu achteraf, een vrolijke man met een hart voor kinderen. Ik reageerde op hem zoals een bloem zich naar de zon keert. Je gunt ze allemaal altijd zulke leraren, maar in mijn leven waren er niet veel.

Meester Brand verdween uit beeld, maar nooit helemaal uit mijn hart, daarvoor had ik te veel aan hem te danken. Tot vorige week, toen kwam er een lange mail van meester Brand, met een oude foto van de juffen en meesters van toen. Ik zat achter de computer te springen op mijn stoel. Het dankbare kind van acht was in één klap terug, helemaal gelukkig. En het mooie is: we zijn allebei dominee geworden. Dat Licht doorgeven, ik hoop dat ik dat net zo goed kan als hij. Dat is belangrijker dan al het andere. 

Meester Brand staat helemaal rechts achteraan op de foto.

Rini Rikkert
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *