De hoop van hip hop

De tweede aflevering van Zin&songwriter gaat over de kracht van hip hop. 
Gemaakt in samenwerking met de NVO.


See video

Hip hop begon ooit als pure fun op block parties in de New Yorkse wijk The Bronx. In de loop van de jaren ’80 ontwikkelde de stijl zich in meer serieuze richtingen door politiek gemotiveerde groepen als Public Enemy, black consciousness, gangsters en nieuwe hippies zoals De La Soul. Een jaar of 10 geleden raakte de grootste lol er wel vanaf toen commerciële stoerdoenerij van rappers als Eminem en 50 Cent het beeld van hip hop gingen bepalen. Sindsdien heeft urban de top 40 overgenomen, maar is ze in haar commerciële variant haar scherpe randjes en kritische vermogen kwijt geraakt. Terwijl hip hop zoveel meer kan zijn dan het nu is.

Mijn vriendin heeft een serie interviews over hoop en wanhoop gemaakt voor de Nacht van de Hoop komende zaterdag op zondag (niet toevallig de nacht tussen Stille Zaterdag, toen de volgelingen van Jezus in wanhoop treurden over de dood van hun leider, en de opstanding op paaszondag). Ze was bijzonder onder de indruk van de ontmoeting die ze had met Siggi, een meisje dat uit een moeilijke thuissituatie kwam, een tijdje op straat geleefd heeft, maar nu haar leven weer op de rails en hoop voor de toekomst heeft. Ze verwoordt haar hoop in een technisch niet indrukwekkende, maar ontroerende rap:

Voor haar en voor veel anderen is hip hop de manier om een stem te geven aan wat ze voelt. De kracht van hip hop is enerzijds de hele directe manier van communiceren die tegelijk een vorm is waarin je dingen kan zeggen die je in een gewoon gesprek niet zou durven te vertellen. In de hip hop scene kunnen we volgens mij iets proeven van hoe een jonge generatie om gaat met diversiteit (zie ook een ander Nacht van de Hoop filmpje). De multiculturele samenleving is voor hen geen (al dan niet naïef) ideaal, maar de werkelijkheid waarin ze opgegroeid zijn. Die werkelijkheid wordt weerspiegeld in de slang van de straat, waarin woorden uit het Papiamentu, Surinaams, Marokkaans, Amerikaans Engels en Nederlands samensmelten tot een voor buitenstaanders onverstaanbaar dialect.

Hip hop draait om samenwerking. De meeste rappers werken met producers die hun beats maken. En drie coupletten lang dezelfde stem gaat ook snel vervelen, dus delen rappers hun tracks met elkaar. Zwarte en witte, moslim en jood, Marokkaan en Hollander, brabo en Amsterdammer delen één microfoon. Ik vind het interessant dat eigen cultuur en religie niet buiten de muziek gehouden wordt om het met elkaar gezellig te houden, maar dat jongeren juist trots zijn op hun achtergrond en dat laten horen.

Ik was een paar jaar geleden onder de indruk van de track We Zijn 1 van de Rotterdamse rapper Winne (je kunt de track hier downloaden en er meer over lezen). Ik schaam me een beetje vanwege het ironieloze optimisme dat er uit dit lied straalt. Ik mag dit van mezelf eigenlijk niet goed vinden, vooral niet als ook nog eens Obama, Martin Luther King en Malcolm X er bij gehaald worden om de boodschap kracht bij te zetten.

In de eerste anderhalve verse gaat het over verbroedering ondanks verschillen in afkomst en religie. Daarna doet hij een oproep aan jonge meisjes om te dromen van een carriere als advocaat of dokter in plaats van als model in videoclips (de omgekeerde boodschap van dit plaatje), helemaal in lijn met de documentaire Beperkt Houdbaar. Hij eindigt met een mooie antikapitalistische uitsmijter (dat kan ook geen kwaad in een tijd dat veel rappers alleen geïnteresseerd zijn in bitches en bling bling): Er is hoop en, de echte mooie dingen in het leven niet te koop, dank voor het brood, je moet ook danken voor het dak boven je hoofd.

Ruben Altena
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *