De gangmaker

Een van de figuren die de grootste indruk op mij heeft gemaakt gedurende de recente Olympische Spelen in Londen was de gangmaker tijdens de wedstrijden op de wielerbaan. De man op zijn Derny, een bekend Frans motormerk uit de 20ste eeuw. 

In mijn jonge jaren ging ik op zomeravonden wel eens kijken in het Olympisch Stadion in Amsterdam, naar de wielergevechten achter daverende motoren, met Gerrit Schulte. Eersteklas sensatie. De gangmaker in London was een onopvallende figuur, die statig zijn plicht deed. Hij draaide op zijn motor een paar rondjes op kop tot de meute achter hem goed op gang was en manoeuvreerde zich dan naar de zijkant. Letterlijk een soort ‘pacesetter’. Daarna pas begon de wedstrijd op gang te komen. 

Hoe treffend kan de werkelijkheid je een beeld aanreiken. Aan een oprecht leergierige ziel dringt zich dat beeld van die gangmaker op de Derny met kracht op. Het is een aanrader om je zo nu en dan eens op een rustig moment af te vragen wie de belangrijkste gangmakers in je leven waren en waarom je dat zo hebt ervaren. Ik weet dat veel mensen dat als een aangename zielesport bedrijven. Wie waren dat eigenlijk? Die mensen die je op een bepaald moment een stuk van het levenspad geëffend hebben. Weet je nog welke lampen ze (wanneer) voor je voeten lieten schijnen? Herinner je je nog wie er toen en daar op de kruisingen van je wegen stonden en je de richting wezen die achteraf de juiste voor jou bleek te zijn? Als je er met mensen over in gesprek komt, verrassen de meesten je toch met een kant-en-klaar lijstje van mensen: dat waren ze: de juf van de eerste klas, oma die twee dagen per week op je paste, moeder, vader, die leraar op de middelbare school, je eerste verkering, je eerste baas. Doorhalen wat niet van toepassing is. 

Maar het is zeker dat er altijd wel een Derny gereed stond om even voor je uit te rijden, om je op gang te krijgen. Ik bedoel dan wel de ‘houdbare’ gangmakers, niet de aanstichters van strovuurtjes, de modieuze trendleiders. Ik heb het over de echte wegwijzers, die je duwtjes in de rug geven door voor je uit te gaan. Technisch een vreemde constructie, maar zo werkt het wel. 

De meeste mensen hebben ervaringen met meer dan een Derny. Je kunt heel goed beïnvloed zijn door verschillende gangmakers en gevarieerde routes. Die pluriformiteit geeft juist kleur aan het leven. Ik houd letterlijk mijn hart vast als ik merk hoe mensen zich krampachtig aan een enkel principe en dogma vasthouden en verder alles wat op het afkomt bij het grof vuil zetten. Alles moet voor die ene waarheid wijken. Dat is een bewijs van geestelijke armoede en treurige eenkennigheid. 

Laat ik een voorbeeld geven uit de religieuze wereld, die nog altijd zo’n grote rol speelt in onze samenleving, al verdwijnt langzaam maar zeker het gezag van de kerken. Mensen kunnen zeer geboeid zijn door Jezus van Nazareth, maar ze geloven niet in de beslissende uniciteit van die Meester. Troost voor het leven is ook te vinden bij Lao-Tse, bij Seneca en tal van wijze mensen die als gangmakers miljoenen mensen als volgers achter zich kregen. Eenkennigheid in de religie is dodelijk. Alles wat zich exclusief noemt, ontkomt niet aan uitsluiting. Wie rustig nadenkt, komt erachter dat hij op al die tochten achter Derny’s aan toch ‘eclectisch’ te werk gaat. Een mens zoekt uiteindelijk wat hem te pas komt. Je kiest je eigen routes en je bent je er goed van bewust dat ook jouw keuzes niet van eeuwigheidswaarde zijn. Je verandert. Mag het even? Je bent niet op de wereld gekomen om te functioneren als een brok dode steen die uit zichzelf nooit een fraai beeld wordt. Elk mens krijgt in het leven zijn of haar eigen beeldhouwers die hem uniek maken.

Anne van der Meiden
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *