De bemoeizuchtige Samaritaan?

ChristenUnie stelt voor om meer bij de buren langs te gaan om de tragedie van mensen die na dagen dood in hun woning gevonden worden te voorkomen. Hoe ver kunnen we daarin gaan?

Absoluut een tragedie

We moeten bedenken wat het startpunt is voor dit denken. In een artikel op de site van OOG Radio en Tv staat te lezen: “Raadslid Inge Jongman van de ChristenUnie vindt dat buren meer naar elkaar om moeten kijken. Dat zegt Jongman na de vondst van een overleden man in Beijum. De man stierf een natuurlijke dood en lag al twee tot drie jaar in zijn huis.”

In een ondersteunende video wordt nagedacht over hoe dit eruit zou kunnen zien. Gemeenteraadslid voor de ChristenUnie Edward Koopman zegt verder in de video: “Het lijkt me een goed plan als begin van een oplossing in ieder geval, om te helpen voorkomen dat dit soort trieste situaties blijven voorkomen.” Koopman gaat in de video ver. Hij stelt dat het voor mensen die het sociale isolement opzoeken van belang is maandelijks langs te gaan.

Een beperking van privacy?

Het wordt dan interessant en trekt richting zingeving als er op dat punt wordt nagedacht. Is isolatie een recht? Mag iemand er voor kiezen om contact met de buitenwereld tot een minimum te beperken? Dat kan betekenen dat iemand, zoals Koopman zegt, “jarenlang dood in zijn woning ligt zonder dat iemand het heeft opgemerkt”. Dan moeten we eigenlijk terug naar de eerste vraag: Is dat wel een tragedie?

Of misschien moeten we vragen: wiens tragedie is het? Van degene die is overleden? Misschien vond die persoon het wel heerlijk zo min mogelijk contact met mensen te hebben. De dood is vervolgens niet meer diens probleem. Het is misschien een prijs die hij of zij er graag voor over heeft om met rust gelaten te worden. Zou een dergelijke afgedwongen sociale controle dan eerder geruststellend voor de controleurs werken?

De middenweg

Toch blijft zo’n verhaal aangrijpend. Het is ook goed denkbaar dat mensen niet alleen willen zijn. Uit ontevredenheid mijden ze de buitenwereld, maar dat is niet omdat ze het willen. Ze weten misschien niet hoe ze naar buiten toe zich op moeten stellen. Wat is dan barmhartigheid? Om die mensen “in hun waarde” te laten, waarmee je ze eigenlijk in de steek laat?

Moet je juist naar ze toe om ze uit hun isolement te trekken, bij de sociale haren als dat nodig is? Loop je het risico dat je mensen niet serieus neemt als je dat doet? Projecteer je je eigen opvattingen op een ander, denkend “iedereen is sociaal, er is alleen wat hulp nodig”? Is het hele maandelijks-bij-de-buren-langs gewoon niet de beste oplossing voor dit probleem?

Lees het artikel ChristenUnie: Meer contact met buren op de site van OOG Radio en TV.

Lucas van Heerikhuizen
Lucas van Heerikhuizen is afgestudeerd als master in de godsdienstwetenschappen. Momenteel is hij werkzaam als webdeveloper en WordPress docent. Tevens is hij actief als redacteur voor Zinweb.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *