Contact maken. Leren we wat van de Amish?

We worden overspoeld met nieuwe middelen om te communiceren. Hoe moeten we daar mee omgaan? Ligt hier een voorbeeldfunctie voor de Amish verscholen?

Twee edities terug stond er een artikel over social media en doopsgezinde gemeentes in Doopsgezind NL. Niet zo lang geleden is er een handboek uitgekomen voor kerken over social media. En de Paus heeft onlangs een twitter-account aangemaakt.

Het zijn tekenen van een discussie die woedt binnen sommige kerken over hoe zij om moeten gaan met alle nieuwe (communicatie)-technologieën. Een discussie die eigenlijk wereldwijd speelt. Komt men meer in contact elkaar door de nieuwe communicatiemiddelen of maakt het ons individualistischer?

De Amish-gemeenschap is altijd zeer voorzichtig omgegaan met nieuwe technologische ontwikkelingen. Hoewel het beeld bestaat dat zij zich hermetisch afsloten van alles wat bedacht is na de negentiende eeuw, is dat niet waar. Een auto gebruiken sommige van hen bijvoorbeeld wel. Ze vragen dan bijvoorbeeld aan de buurman, die een auto bezit, of hij hen even naar een dorp verderop brengt, waar ze dan wat gereedschap willen kopen.

Een auto functioneel gebruiken kan dus best, maar meer dan dat ook niet. Want, zo zeggen de Amish zelf, een auto is handig als het nodig is, maar voor de rest is het een vervoersmiddel wat je ver weg brengt, te ver van de gemeenschap waar je thuishoort. Waarom je vrienden tweehonderd kilometer verderop bezoeken, als je je eigen buren niet kent?

Zo bekeken de Amish bij elke ontwikkeling wat het deed met samenlevingen. Bracht het mensen dichter bij elkaar of bracht het afstand tussen mensen? In een artikel, hoe ironisch, van internetmagazine Slate.com betoogt professor Jamey Weltmore dat de discussie die wij in de huidige moderne samenleving voeren over het gebruik van nieuwe communicatiemiddelen opvallend veel gelijkenis toont met hoe de Amish discussies hierover voeren.

Want staan we nou werkelijk in contact met elkaar door al het mobiel- en internetverkeer? Het is een haast filosofische discussie die laatste tijd steeds maar naar de voorgrond dringt. Wat hebben we eraan dat we zoveel nieuwe manieren vinden om te communiceren? Brengt het ons dichterbij elkaar? Of brengt het ons dichterbij een schermpje? De discussie wordt gevoerd tussen jong en oud. In de klas. In de kroeg. Op debatprogramma’s op tv.

Bedrijven en media zetten nieuwe strategieën uit om weer dichterbij de consument te komen die tegenwoordig ‘online’ te vinden is. Gezinnen maken regels over het gebruik van mobiele telefoons tijdens het eten. Sommige mensen stoppen  demonstratief met Facebook omdat ze niet geloven dat je er echt in contact met elkaar. Anderen beginnen er niet eens aan.

Door onze zoektocht naar hoe om te gaan met alle nieuwe communicatietechnologieën lijken wij steeds meer op de Amish aldus Jamey Weltmore. We creëren regels voor het omgaan met en leren omgaan met de nieuwe technologieën. Wanneer voegen ze iets toe en wanneer niet? Iets wat de Amish al tijden doen. Volgens de schrijver van het artikel op Slate komen Amis twee keer per jaar bij elkaar in groepen van veertig tot vijftig families om regels over omgang met de ‘nieuwe’ technologieën te herzien. 

We leren wat van de Amish, betoogt de professor. Niet eens zozeer door hun regels te kopiëren, of met nieuwe technologie om te gaan zoals zij dat doen. Maar wel door de discussie er over te voeren zoals zij dat ook doen. Andersom beginnen de Amish steeds meer op ons te lijken. Langzamerhand gebruiken er steeds meer Amish Facebook of een mobiele telefoon. Want hoewel het absoluut niet bij de Amish lijkt te passen,  is het een manier om meer te kunnen communiceren met je naasten.

Het artikel van Jamey Weltmore vind je hier.

Bron: Dooppsgezind NL februari 2012

Jan Willem Stenvers
Jan Willem Stenvers is freelance journalist en redacteur van onder andere Doopsgezind NL.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *