Conflicterende belijning

Wie verre reizen maakt kan veel verhalen, aldus een bekende zegswijze.
Nu maak ik bij de uitoefening van mijn ambt nogal eens een uitstapje, maar de actieradius hiervan is niet veel groter dan drie omringende provincies.

In de hedendaagse wereld waarin de globalisering voor velen een angstaanjagend spook is, kunnen we er toch niet omheen dat verre verten niet meer bestaan en Verweggistan als het ware in de achtertuin ligt. In deze afstandloosheid zou je een trip vanuit het Dalfsense naar bijvoorbeeld Leegkerk kunnen aanduiden als slechts een enkele pas in de voortuin, terwijl de kilometerteller toch het fraaie getal laat zien van 100,8. Verre reizen maak ik dus volgens onze geglobaliseerde maatschappij niet, maar kan desalniettemin van gebeurtenissen onderweg onvermoede filosofische gedachten aangereikt krijgen.
Neem nu het volgende verhaal.
Zondagochtend. Ik ben onderweg naar het lieflijk gelegen middeleeuwse kerkje van Leegkerk. Wegwerkzaamheden nopen tot een kalm gangetje. In de berm staat een verkeersbord met geel vierkante waarschuwing. In zwarte letters staat te lezen: ‘conflicterende belijning!’ Mijn gedachten concentreren zich op de aanstaande kerkdienst; de kennelijk met diepere bedoeling beladen waarschuwing dringt niet helder tot me door. Op weg terug word ik wederom geconfronteerd met eenzelfde verkeerswaarschuwingsbord inclusief onderschrift. Nu is mijn hoofd beduidend helderder. Toch wil de boodschap evenals op de heenweg maar niet tot me doordringen. Conflicterende belijning! Alleen al het woord ‘belijning’ komt mij a-typisch voor. Tijd voor vragen. Moeten misschien de door het oponthoud woedende automobilisten – die in conflict raken met het van regeringswege geboden slakkengangetje en hun privé aangestuurde haast – aangelijnd tot kalm rijgedrag gedwongen worden? De mist in mijn hersenen wil maar niet optrekken. Twijfel slaat toe. Meende ik een redelijk abstract denkniveau te bezitten, kennelijk vergis ik mij hierin deerlijk. Wellicht is het waarschuwingsbord langs de kant van de weg bedoeld om automobilisten een lesje in nederigheid te leren. Want ondanks de door mij toegepaste hersengymnastiek wil het maar niet doordringen wát het verkeersbord betekent en waarom het daar staat. Het ‘conflicterende belijning’ is zelfs zo abstract, dat ik die twee woorden onderschrift niet eens kan onthouden! Dus wend ik mij tot het onvermijdelijke kladje papier en pen (vanwege de vele werkzame ritten die ik maak zijn deze voorwerpen als vanzelfsprekend altijd aanwezig in mijn auto, die dient als een soort verlengstuk van mijn studeerkamer) en schrijf de boodschap nauwgezet op. Als om meer greep op de situatie te krijgen.
Thuisgekomen doe ik de reis in gedachten nogmaals over. Dan, weliswaar heel langzaam maar wel zeker, daagt Het Licht. Het lijkt wel religie. Zij die geloven haasten niet. Traag denkend zie ik zie ze weer voor me en begrijp: witte strepen, overlapt door gele. Lijnen. Botsende strepen. Conflicterende belijning. Maar dat kun je toch zien! Vanwaar die ingewikkelde (overbodige) waarschuwing? Het roept prompt de vraag op: hoe gaat een mens om met conflicten? Hoe met grenslijnen in haar bestaan?
Zomaar een filosofisch verhaaltje door één enkele stap te zetten in mijn geglobaliseerde voortuin.

Foekje Dijk is voorganger bij de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap NPB te Hattem

Foekje Dijk
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *